Recent Posts

Pages: [1] 2 3 4 5 ... 10
1
DE KROONVLAG / Re: DE KROONVLAG
« Last post by Hubertus on Yesterday at 12:25 »
Willemail nogmaals mijn waardering v die kroonvlag waaruit zoveel herinneringen op komen. De opkomst van het pallettiseren en roll on roll off systeem en nu weer die mooie lucht foto van de Aristoteles en de pieren van Ijmuiden waar ik al voor ik er vele malen zelf in& uit voer en soms stuurde. Ik verbleef als jongen tussen mijn 6e en 15e elk jaar wel een paar weken in Amsterdam en in die strand huisjes tussen die pieren  + zwom er vanaf de sleepboten t/ o het eiland etc.
Je de daar outstanding de droom te gaan varen en de wereld te zien .

                Vrg   Hub in redelijk werm  25 graden Birzebugia Malta
2
DE KROONVLAG / Re: DE KROONVLAG
« Last post by Willem Visser on Yesterday at 09:39 »
KROONVLAG MEI 1964






















































3
ACTUEEL SCHEEPVAARTNIEUWS / Re: ACTUEEL SCHEEPVAARTNIEUWS
« Last post by Ron on Yesterday at 06:19 »
Lim overleefde in zijn eentje 133 dagen op een vlot.



Poon Lim  was een Chinese zeeman die 133 dagen in zijn eentje op een vlot overleefde na een schipbreuk op de Zuid Atlantische Oceaan.
Lim werkte aan boord van de SS Benlomond als tweede bediende,toen het schip op 23 November 1942 werd getorpedeerd door een Duitse U-boot.

Het schip zonk gelijk en na een paar uur in het water vond Lim een vlot van een kleine 3 meter met wat eten en water aan boord.
Toen de rantsoenen schaars begonnen te worden besloot Lim te gaan vissen en zeevogels te vangen en ving regenwater op in een zeil. 




Op 5 april 1943 werd hij gered door drie Braziliaanse vissers vlak voor de kust van Brazilië
Na terugkomst in Engeland ontving hij de British Empire Medal van Koning George VI.
Na de oorlog emigreerde Lim naar Amerika.


4
ACTUEEL SCHEEPVAARTNIEUWS / Re: ACTUEEL SCHEEPVAARTNIEUWS
« Last post by Ron on Yesterday at 06:13 »
Ook een story wat velen ooit wel hebben gelezen/gezien....

Op 30 meter diepte op de zeebodem.

28 mei 2013

Duikers van het Brabantse DCN Diving hebben een scheepskok gered die 2,5 dag in een luchtbel onder een gezonken sleepboot heeft gezeten.
De man zat al die tijd op 30 meter diepte op de zeebodem.

 

De man maakte deel uit van de 12-koppige bemanning van een sleepboot die eind mei voor de kust van Nigeria in de problemen kwam.
Het schip kapseisde ongeveer 30 kilometer voor de kust van het Nigeriaanse Escravos.



De zes duikers van het Brabantse bedrijf waren op zo'n 17 uur varen van het ongeluk aan het werken voor een pijpleidingenproject
toen ze door hun baas naar het ongeluk werden gestuurd om hulp te bieden.
Ze vonden maar één overlevende: de scheepskok die in de luchtbel zat.
Hij is door de duikers boven water gehaald.


De kok met zijn redders......

Een verdere zoektocht leverde de lichamen op van 10 andere bemanningsleden.
Die hadden het ongeluk met het 270 ton wegende schip niet overleefd.


Bekijk de video van de redding: https://www.youtube.com/watch?v=iKL11BavG0U

Zijn eigen verhaal: https://www.youtube.com/watch?v=CsZsHHOQx-Q
5
ACTUEEL SCHEEPVAARTNIEUWS / Re: ACTUEEL SCHEEPVAARTNIEUWS
« Last post by Ron on Yesterday at 06:04 »
Even GEEN eiland en geen BOOT........toch een soortgelijk iets................. :smilie_character_typing:
Ik weet nog goed hoe ik dit nieuws destijds heb gelezen aan boord van de Diogenes tijdens een reis op de "Chili-kust"
in het welbekende dagelijkse stukje wat via Radio Scheveningen naar onze Sparks werd gezonden.

Kannibalisme in de Andes

Bijna 43 jaar geleden, op vrijdag 13 oktober 1972, stortte een vliegtuig neer in het Andesgebergte
met daarin de spelers van een rugbyteam en hun familieleden.
Zestien van hen zouden het overleven na 72 dagen op een berghelling en het eten van hun overleden dierbaren.




Een vliegreisje naar de Glaciar de las Lágrimas.
 
Dat klinkt toch alsof je hebt geboekt voor een all inclusive accommodatie in een of ander tropisch oord.
Niets is echter minder waar. De Glaciar de las Lágrimas betekent ‘de Tranengletsjer, en is een bergpiek in het Andesgebergte
tussen Argentinië en Chili.
Tot vóór vrijdag 13 oktober 1972 had deze berg nog geen naam.

Dat veranderde echter toen op die dag een Fokker Fairchild Hiller FH-227-vliegtuig op 4200 meter hoogte crashte op deze gletsjer.
Van de 45 mensen die aan boord waren zouden er uiteindelijk 16 de ramp overleven na een survival die maar liefst 72 dagen zou duren.



Het vliegtuig was op 12 oktober vertrokken vanuit Montevideo.
De veertig inzittenden van de vlucht waren de spelers van het Old Christians Club rugbyteam en hun vrienden en familie,
die op weg waren naar een vriendschappelijke wedstrijd in Santiago, de hoofdstad van Chili.
Het toestel werd bestuurd door een vijfkoppige bemanning van de Uruguayaanse luchtmacht.
Door het slechte weer werd het vliegtuig gedwongen een tussenstop te maken in het Argentijnse Mendoza.



Hoewel het weer nog steeds slecht was, werd de volgende ochtend, op vrijdag 13 oktober, de reis vanuit Mendoza voortgezet.
Vanwege het slechte zicht waren de piloten genoodzaakt om op de instrumenten te vliegen.
Door een foute berekening dachten de piloten na enige tijd dat zij boven Curicó in Chili waren.

Door tegenwind, waarmee ze in de berekening geen rekening hadden gehouden, was de afgelegde afstand echter korter dan verwacht
en bleken ze nog boven het Andesgebergte te vliegen.
Het gevolg was dat de landing te vroeg werd ingezet en het vliegtuig crashte tegen een van de bergtoppen

Bij de crash kwamen 12 inzittenden direct om het leven, terwijl 6 anderen in de eerste uren daarna aan hun verwondingen bezweken.
De overgebleven 27 personen konden slechts hopen dat ze snel zouden worden gevonden.
Dat bleek echter vergeefse hoop, omdat het witte vliegtuig midden in een sneeuwveld lag en daardoor vanuit de lucht niet opviel.

Dat was de reden waarom na 8 dagen het zoeken naar het vliegtuig en naar mogelijke overlevenden werd gestaakt.
Het was een besluit dat opgevangen werd door de overlevenden van de crash via een transistorradio die ze bij de wrakstukken hadden gevonden.



De feitelijke situatie was dat ze met 27 man moesten zien te overleven met een minimale voorraad eten, bestaande uit een paar chocoladerepen en andere snacks en een paar flessen wijn.
Daarnaast waren er ook geen planten of dieren op de besneeuwde berghelling.
Na zelfs het eten van stukken leer van de koffers, kwam de groep tot het moeilijkst denkbare besluit:
het eten van het vlees van de lichamen van hun overleden kameraden.

Alle passagiers waren rooms-katholiek, en sommige van hen vergeleken het eten van het vlees met het ritueel van de katholieke eucharistieviering.
Dat maakte het voor hen acceptabel. Andere overlevenden wilden aanvankelijk niet overgaan tot kannibalisme, maar gingen dagen later toch ook overstag, omdat ze inzagen dat dit de enige mogelijkheid was om te overleven.

Alsof de groep nog niet genoeg geteisterd was, vond er op 29 oktober, zestien dagen na de crash, ’s nachts een lawine plaats
die het vliegtuig en de slapende mensen volledig overdekte met een dikke laag sneeuw.
Dit kostte opnieuw het leven van 8 van hen.
Deze rampspoed deed de rest van de groep zich realiseren dat het geen zin had om langer initiatiefloos te blijven wachten.



Uiteindelijk waren het Fernando Parrado en Roberto Canessa, twee van de meest gezonde en sterke overlevenden,
die op 12 december met elkaar een poging ondernamen om over de bergketen heen te komen en te zien of het mogelijk was
om aan de andere kant van de bergketen hulp te halen.

Na een barre tocht van 10 dagen was het duo succesvol.
Eenmaal afgedaald tot beneden de sneeuwgrens ontmoetten ze de Chileense huaso (cowboy) Sergio Catalan.
Deze zorgde ervoor dat de reddingsactie voor de andere overlevenden werd opgezet.



Op 22 december 1972 hoorden de overgebleven overlevenden op de crashlocatie via de radio
dat Parrado en Canessa hulp hadden weten te vinden.
Nog diezelfde middag arriveerde een helikopter met Parrado, een aantal reddingswerkers en twee Andinisten (Andes-alpinisten),
die uiteindelijk iedereen in veiligheid brachten.



Na de roes van de ongelofelijke terugkeer en de hereniging met familie kwam de vraag hoe de zestien het ongeluk
en de ruim tien weken op de berg overleefd hadden.
Uiteindelijk suggereerden de kranten datgene wat werkelijk was gebeurd: ‘Kannibalisme in de Andes’


 
En hoewel de overlevenden eigenlijk hadden overwogen om dit gegeven volledig geheim te houden, zagen ze in dat dan de media
er hun eigen verhaal van zouden maken en gaven ze op 28 december 1972 een persconferentie op het Stella Maris College,
waar ze de gebeurtenissen van de 72 dagen vertelden.



Dat heftige gebeurtenissen leiden tot verbondenheid blijkt uit het feit dat veel van de overlevenden
tot op de dag van vandaag bij elkaar zijn gebleven.
Inmiddels zijn ze allemaal rond de zestig jaar oud en wonen nog altijd met hun gezinnen in dezelfde straat in Montevideo,
met in veel gevallen ook de kleinkinderen direct in de buurt.



6
ACTUEEL SCHEEPVAARTNIEUWS / Re: ACTUEEL SCHEEPVAARTNIEUWS
« Last post by Ron on Yesterday at 05:54 »
Ik denk dat ik niet de enigste zal zijn die er zo onbewust eens in zijn leven aan gedacht zal hebben om op een lekker verlaten eiland te zitten
zonder de problemen van alledag..........
Moet er natuurlijk wel wat bananenbomen staan,zoetwater,een aardige visstek en het liefst nog een mede-schipbreukelinge........



Dat we dan onbewust altijd aan een tropisch eiland ergens in de stille Zuidzee denken zal wel aangeleerd zijn,
maar het kan ook in een koudere omgeving gebeuren.
Veel ontdekkingsreizigers is dit overkomen denk maar alleen al aan onze eigen Willem Barendtz..........
Hieronder een story over een andere ontdekkingsreiziger die waarschijnlijk ook liever op een trpisch eiland was beland i.p.v. ergens op de Zuidpool.




Ernest Shackleton

Ernest Henry Shackleton (Kilkea County Kildare, Ierland), 15 februari 1874 – Zuid-Georgia, 5 januari 1922) was een Anglo-Ierse ontdekkingsreiziger.
Hij was de tweede van tien kinderen en oudste zoon van Henry en Henrietta.
Op zijn zesde verhuisde het gezin naar Dublin waar zijn vader geneeskunde ging studeren.
Eenmaal afgestudeerd verhuisden ze naar Sydenham bij Londen en volgde Ernest van 1887 to 1890 les aan het Dulwich College
in de gelijknamige plaats Dulwich.


Ernest Shackleton 1904

Shackleton verliet de school, die hem al snel verveelde, op zijn zestiende om te gaan varen in de koopvaardij.
In acht jaar tijd klom hij op van leerling tot tweede en eerste stuurman om in 1898 zijn kapiteinsbrevet te halen.
In 1900 maakte hij kennis met de zoon van een van de belangrijkste sponsors van de Discovery-expeditie.
Shackleton slaagde erin zich door diens vader te laten voordragen als lid van de expeditie, en hij werd aangeworven als derde officier.
In 1904 trouwde hij met Emily Dorman, tezamen kregen ze drie kinderen - Raymond, Cecily and Edward.

Van 1901 tot 1903 nam hij deel aan de Discovery-expeditie van Robert Falcon Scott en maakte hij voor het eerst kennis met Antarctica.
Tijdens de terugtocht van hun sledetocht over het Ross-ijsplateau kreeg Shackleton scheurbuik en was hij zo verzwakt
dat zijn twee metgezellen, Scott en Edward Adrian Wilson hem deels op de slee moesten voorttrekken.

Bij aankomst in het expeditiekwartier op Hut Point besliste Scott om Shackleton met het eerste aflossingsschip huiswaarts te sturen,
officieel om gezondheidsredenen. Shackleton, die overtuigd was dat hij nog een tweede overwintering op Antarctica aankon,
ervoer zijn terugzenden, vooral door de publicatie van Scotts relaas van de expeditie, als een blamage.
Hij nam zich voor zijn gelijk te halen door zelf een expeditie te organiseren.

Begin 1907 maakte hij zijn plannen om de zuidpool en magnetische zuidpool te bereiken openbaar
en begon hij met het zoeken naar fondsen en het aanwerven van personeel.
Scott maakte toen al voorbereidingen voor een nieuwe expeditie met als doel de pool echter zonder dat dit publiek bekend was.

Shackleton kwam er echter snel achter toen hij merkte dat verschillende van de Discovery expeditieleden
hun medewerking weigerden omdat ze al met Scott in zee gingen.
Bovendien schreef Scott hem persoonlijk met de uitdrukkelijke vraag af te zien van een landing in het gebied
rond McMurdo Sound zoals voorzien, omdat Scott dit als zijn territorium beschouwde.

Shackleton kon deze druk niet weerstaan en ging in op Scotts vraag.
Ondanks deze moeilijkheden en het feit dat hij volledig aangewezen was op privé-financiering slaagde hij er toch in
op zes maanden tijd startklaar te zijn.
Als schip had hij de Nimrod gekocht waarmee hij op 1 januari 1908 uit Nieuw-Zeeland vertrok.

Bij het zoeken naar een landingsplaats probeerde hij het eerst bij de Barrier Inlet, op zowat 400 kilometer van McMurdo,
die ze tijdens de Discovery expeditie ontdekt hadden.
Het ijs was er echter helemaal afgebroken en de Inlet vormde nu een heuse baai die hij prompt de Bay of Whales
doopte omwille van het grote aantal walvissen.
Door het afkalven van het ijs had Shackleton geen vertrouwen meer in deze plek en was hij door tijds-
en brandstofgebrek gedwongen om toch in McMurdo aan land te gaan.

Op 29 oktober 1908 vertrok hij met drie metgezellen, Wild, Marshall en Adams, op weg naar de pool.
Bij het eind van het Ross-ijsplateau ontdekten ze de pal zuid lopende Beardmoregletsjer die ze beklommen om het poolplateau te bereiken.
Door stevig te beknibbelen op de voedselrantsoenen wist Shackleton zijn geplande tocht van 91 dagen te verlengen
waardoor hij langer zuid kon blijven gaan.

Voor de pool zelf kwam hij echter net iets te kort.
Op 9 januari 1909 bereikte hij 88°23' ZB, bijna 156 km van de Zuidpool.
Ze waren 73 dagen onderweg geweest en Shackleton hoopte nu tegen 1 maart, minder dan 50 dagen, terug de basis te halen
om tijdig terug te zijn vooraleer de Nimrod, volgens zijn orders, zou afvaren naar de bewoonde wereld.

Dankzij een stevige rugwind en door gebruik te maken van een zeil op de slee maakten ze goede vooruitgang.
Toch werd het nog een dubbeltje op zijn kant toen Marshall eind februari fysiek instortte en Shackleton besloot
samen met Wild alleen door te gaan om hulp te halen.
Zijn gok lukte en op 4 maart vertrok hij met zijn volledige bemanning terug naar huis.

Roald Amundsen en even later zijn oude expeditieleider en nu rivaal, Robert Falcon Scott bereikten in 1911-1912 de pool wel,
Scott kwam echter om op de terugweg van de pool.

In 1914 startte Shackleton een nieuwe expeditie naar Antarctica dat hij deze keer dwars wilde oversteken.
Hiervoor zou hij twee schepen inzetten, zijn eigen Endurance via de Weddellzee en de Aurora via de Rosszee.



Hij zou met een team van zes man per slee vanuit Vahsel Bay naar de pool vertrekken en via de Beardmoregletsjer over het Ross-ijsplateau,
de Aurora bij Kaap Wild in McMurdo Sound trachten te bereiken.
Het team van de Aurora zou hiervoor de nodige depots aanleggen voor de tocht over het ijsplateau.



Nog voor het bereiken van Vashel Bay raakte de Endurance op 19 januari 1915 echter vast in het zee-ijs
zonder zich voor het invallen van de winter vrij te kunnen maken.
Shackleton hoopte alsnog vrij te komen bij het inzetten van de dooi in september, maar de beweging van het pakijs oefende
een fatale druk uit op het schip en op 24 oktober was hij gedwongen het te verlaten en zijn kamp op te slaan op het pakijs.





Een maand later verging het schip. Shackleton hoopte nu op het driftende pakijs Paulet eiland te bereiken bijna 250 kilometer verderop,
maar door onoverkomelijk ijs, strandden ze op bijna 100 kilometer van hun doel.
Toen op 9 april 1916 hun ijsschots in tweeën brak besloot hij te trachten met de drie reddingssloepen
van de Endurance het dichtstbijzijnde eiland te bereiken.



Na vijf dagen varen bereikte de expeditie Elephanteiland, waar ze op een klein strand met de sloepen een kamp improviseerden.
Aangezien het eiland onbewoond was en ver van elke scheepvaartroute was Shackleton overtuigd dat hij zelf op zoek naar hulp moest.
Met vijf metgezellen ging hij aan boord van de door de timmerman omgebouwde reddingssloep James Caird in de hoop Zuid-Georgia te bereiken.


Ernest Shackleton verlaat Elephant Island in een sloep

Op deze eilandengroep, op bijna 1000 zeemijl, bevond zich een station van Noorse walvisvaarders.
Na twee weken varen waarbij ze een orkaan moesten trotseren bereikten ze de zuidkust,
het eiland ronden om het station te bereiken was onmogelijk.
Aan land gekomen besloot Shackleton om zonder enig aangepaste uitrusting met drie man, Worsley, Crean en Shackleton zelf,
de klim over de rotskust en het gebergte te wagen.



Na 36 uur kwamen ze eindelijk in de haven terecht en begon hij meteen aan het opzetten van een reddingsoperatie
voor zijn metgezellen op Elephant Island.
Na drie mislukte pogingen kon hij met de door Chili geleende marinesleepboot Yelcho op 30 augustus alle 22 leden gezond en wel oppikken.
Vanuit Nieuw-Zeeland ging hij met de Aurora de tweede groep op Kaap Wild ontzetten.
Deze had zoals gepland de nodige depots aangelegd maar drie expeditieleden waaronder de aanvoerder waren omgekomen.



In 1921 begon hij aan een ambitieuze expeditie om het hele Antarctische continent rond te zeilen aan boord van de Quest.
Al in een vroeg stadium waren er technische moeilijkheden met het schip.
Vervolgens kreeg Shackleton twee hartaanvallen, waarvan de laatste fataal was.

Hij overleed op 47-jarige leeftijd op Zuid-Georgia, waarop besloten werd naar Engeland terug te varen.
Zijn vrouw liet echter weten dat de begrafenis op Zuid-Georgia moest plaatsvinden, dus keerde het schip ter hoogte van Montevideo terug.
Ernest Shackleton werd op 5 maart 1922 op Zuid-Georgia begraven.
Vermoedelijk was Shackleton geboren met een atriumseptumdefect, een zogenaamd 'gaatje tussen de boezems van het hart'.

7
ACTUEEL SCHEEPVAARTNIEUWS / Re: ACTUEEL SCHEEPVAARTNIEUWS
« Last post by Hubertus on Sat/23/Jun/2018 : 10 : 43  »
Mijn speuk over die emigranten: "het loopt de spuigaten uit" .
Velen zullen denken: "spoelden ze er maar uit", maar het ligt niet that simple hoor. De waarheid ligt in midden maar het is ook een waarheid als een koe dat de oude knol bless(eu dus)
dit niet langer kan trekken. Dit is het probleem v onze eeuw!!!
8
DE KROONVLAG / Re: DE KROONVLAG
« Last post by Willem Visser on Sat/23/Jun/2018 : 10 : 12  »
KROONVLAG FEBRUARI 1964






















































9
ACTUEEL SCHEEPVAARTNIEUWS / Re: ACTUEEL SCHEEPVAARTNIEUWS
« Last post by K.Brouwer on Sat/23/Jun/2018 : 00 : 46  »
Als dat zo is moesten ze die gasten direct oppakken en in de bak pleuren. Ze halen alleen maar de toekomstige "handophouders" hier naar toe. Het zijn niet eens vluchtelingen!
Ze hebben het steeds maar over "geredden" , je red iemand als hij in nood verkeerd en dat heb ik nog niet gezien. Er wordt wat voorgelogen en wijsgemaakt hier over die gasten.

Ook een prettig weekend, groeten, K.Brouwer.
10
ACTUEEL SCHEEPVAARTNIEUWS / Re: ACTUEEL SCHEEPVAARTNIEUWS
« Last post by KeesvH on Fri/22/Jun/2018 : 20 : 57  »
Dag Coert,

Het Duitse schip dat onder Nederlandse  vlag vaart, vaart op binnenvaart papieren en heeft geen zeebrief.
Dit is het laatste nieuws uit betrouwbare bronnen.
Dus zitten ze fout - wat vlag en papieren aan gaat.
Er staat Amsterdam op de kont, dat zou dan de thuis haven zijn als binnenvaart schip, maar ook dat schijnt niet te kloppen volgens de berichten.
    Groetjes En goed weekend, Kees van Huisstede  :sport_003:
Pages: [1] 2 3 4 5 ... 10