Recente berichten

59.
De bezeerde assistent ging naar het ziekenhuis en na nog een een goede inspectie van de machinekamer, douchen en naar kooi.
De kapitein en de 1ste gingen met de agent mee om de wal kapitein en de wal wtk in Rotterdam te bellen.
Die kwamen aan het eind van de dag aan boord met een monteur van Smit Bolnes en een monteur van het turbo blower agentschap met de nodige reserve onderdelen en er kwam ook een nieuwe ass. wtk mee.
Met ons zessen, de twee monteurs en wij vier wtk's van het schip de reperatie in vier dagen voltooid wat het nazien van alle hoofd en krukpen metalen als ook alle spoelzuigers/kruiskoppen inhield.
De tweede avond met de 1ste wtk, de sparks (de Marion was over 1600 brt en moest een radio offisier varen), en de 2de stuurman Willem Mindertsma, een biertje wezen drinken in Bremer Haven en we kwamen in een kroegje terecht waar bier getapt werd in uiterst dunwandige glazen.
 Hele hoge smalle glazen op een voetje, een verzamelaars stuk vond ik. "Zo'n glas neem ik mee", zei ik.
"Dat lukt je nooit Lambiek", zei de 2de stuurman. (mijn bijnaam had ik al van de KNSM en van de Atlantic en werd ook hier spontaan zo genoemd)
Wij zaten aan de bar en de barkeeper had al in de gaten dat wij de glazen mooi vonden en die hield ons goed in de gaten en bij de deur stond nog een uitsmijter ook.
Ik zorgde ervoor dat na het laatste rondje mijn glas het eerste leeg was en liet het ongemerkt in de linker mouw van mijn regenjas verdwijnen en op mijn vingertoppen rusten.
Na dat de andere drie hun glazen ook leeg hadden stonden er slechts drie lege glazen op de bar.
De barkeeper maakte een hoop kabaal en gaf een seintje aan de uitsmuiter bij de deur die ons alle vier stuk voor stuk fouilleerde bij het verlaten van die kroeg.
Ik was de derde aan de beurt en hield mijn handen omhoog, werd gefouilleerd maar niet de mouwen.
Nummer vier had ook niks en er werd zeker aangenomen dat het vermiste glas nog binnen moest zijn en dat dachten mijn collega's ook.
Vlak bij het schip toverde ik het glas uit mijn mouw tevoorschijn en toen had je hun gezichten moeten zien!
De loopplank was over het potdeksel aangehaakt en vandaar met een trapje de andere kant af en het dek op, altans, dat was de bedoeling.
 Maar helaas gleed ik uit en dat was het einde van mijn troffee.
De andere drie stonden te gillen van de lach, Lambiek zijn glas aan scherven.
Het verhaaltje ging de volgende ochtend als een lopend vuurtje over het schip, Lambiek en zijn glas.
De oude kok had zijn vrouw aan boord, tante Sjaan genaamd en die werkte aan boord als bediende, aangemonsterd en al.
Tante Sjaan was nogal goed bevriend met de 1ste stuurman en ze vertelde hem in haar plat Rotterdams; "Die nieuwe 2de heb zo'n rare naam, Lamzak heet ie".
Dat heeft ze mij weken lang genoemd en geen mens maakte haar wijzer.
De smeerolie aflooptank werd leeg gepompt en schoongemaakt door een Duitse klassifiseerders ploeg terwijl de zogenaamde onderwater schade door duikers gerepareerd werd.
Na het proef draaien van de motor vertrokken we weer en de reis werd voortgezet naar Marseille.
Wordt vervolgd.