Author Topic: DE KROONVLAG  (Read 103467 times)

0 Members and 1 Guest are viewing this topic.

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Posts: 4584
  • Gender: Male
Re: DE LAATSTE EDITIE VAN DE KROONVLAG
« Reply #10 on: Tue/10/Mar/2009 : 20 : 29 »
Buren in het Scheepvaarthuis


Ze zijn als de vingers van één hand, de bewoners van het in 1916 klaargekomen Scheepvaarthuis: KNSM/KWIM, SMN, KPM, JCJL en … VNS. Alle KNSMers weten dat de samensmelting van hun rederij met de Koninklijke West-Indische Maildienst toen al aan de gang was, maar deze zou toen al een tiental jaren later voltooid zijn. Wie waren onze buren?

Na de KNSM was de Stoomvaart Mij Nederland de oudste rederij die zich in het statige gebouw vestigde. Tijdens de eerste wereldoorlog behield de SMN haar karakter als transporteur van passagiers en vracht tussen Europa en Nederlands Oost-Indië, wat overigens niet belette buitenlijnen te stichten zoals de Java-New York Lijn en de Java Pacific Lijn.
]     

De Koninklijke Paketvaart Maatschappij, 1888 door SMN en Rotterdamsche Lloyd opgericht, beheerde een aanzienlijk netwerk van diensten in de Indische Archipel. Een uniek bedrijf, dat onlosmakelijk verbonden was met het economische wel en wee van Indië.

Vergeleken met deze ´gevestigde´ redrijen was de Java-China –Japan Lijn een jonkie. Hoewel ze nog in haar eerste groei was, vervoerde de JCJL in 1915 boven de lading ruim 30 duizend dekpassagiers, voornamelijk Chinezen, en nam ze deel in de zojuist genoemde Java Pacific Lijn op Noord Amerika.


Een oorspronkelijke bewoner was de Vereenigde Nederlandsche Scheepvaartmij  uiteraard niet; ze werd pas immers in 1920 geboren. De Holland Afrika Lijn (van de VNS) heeft echter tientallen jaren in het Scheepvaarthuis gezeteld – tot ze in 1950 naar het Spui verhuisde.

Pas na Wereldoorlog II treden er ingrijpende veranderingen opin de structuur van de rederijen die het Scheepvaarthuis bewonen. Zo worden de buitenlijnen die de KPM allengs ontwikkeld had, losgemaakt van het moederbedrijf en met JCJL gefuseerd tot Koninklijke Java-China-Paketvaart Lijnen, beter bekend als Royal Interocean Lines. Na de verbanning van de Nederlandse bedrijven uit Indonesië gaat de KPM geheel op in KJCPL en dan komt in 1970 de scheepvaartfusie tot stand, die de KJCPL en de SMN tot onderdelen van de Nedlloyd Groep maakt. Nog enkele jaren zetelt het trampvaartbedrijf van de Nederlandsche Unie ( zoals de Nedlloyd Groep aanvankelijk heette) in het monument aan de Prins Hendrikkade en Binnenkant, maar dan ook verhuist die rederij naar Rotterdam…..

Nu gaat de KNSM, zélfs de KNSM, opgaat in de concentratie van Nederlandse scheepvaartmaatschappijen, blijven er in het gebouw alleen ornamenten achter die herinneren aan zijn oorspronkelijke bewoners, Maar de vijf vingers zitten weer aan één hand, al is de plaats daarvan veranderd.

De Levant en Surinamekade in betere tijden.
]

Wordt vervolgd.
« Last Edit: Wed/16/Aug/2017 : 11 : 53 by Willem Visser »
GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Posts: 4584
  • Gender: Male
Re: DE LAATSTE EDITIE VAN DE KROONVLAG
« Reply #11 on: Wed/11/Mar/2009 : 23 : 16 »
                                          Enkele persoonlijke herinneringen.

                                 J.P. Kruseman, oud directeur en oud commissaris.
                                                   

In een recent gesprek haalde de nu achttien jaar gepensioneerde heer Kruseman enkele persoonlijke herinneringen op, vooral uit zijn eerste KNSM jaren, d.w.z. dat ´KNSM´lag nu ook weer niet zo eenvoudig.
Al op 12 jarige leeftijd, dus nog ver voor een dienstverband mogelijk was, maakte de heer Kruseman kennis met de KNSM. Dit kwam omdat doordat een ´koude´ oom van hem, de heer c. van Rijn, directeur van de KWIM, zijn ouders en hem uitnodigde eens een keer een kijkje te komen nemen aan boord van een schip. Dat werd de (tweede) ORANJE NASSAU die o.a. Indische emigranten, aangekomen met de SMN, vervoerde naar Suriname.   
ORANJE NASSAU


Bij de KNSM
Maar enkele jaren later, in 1914, kwam hij in dienst bij de KNSM. Hij werd afgestaan aan de NRM en daarna uitgeleend aan de KWIM. Een ingewikkelde geschiedenis toentertijd.
Het was toen gebruikelijk, zoals het trouwens nog zeer vele jaren nadien is gebleven, dat je met een maatschappij bootje van de stad naar de etablissementen op ´Oost´voer en in de namiddag ook weer terug. Dat gebeurde met de MUS, van de Ruiterkade naar de Levantkade. De terugvaart met de STERN. En ook toen kon het gebeuren dat je in dikke mist dacht dat je op je bestemmingspunt was aangeland en dan bleek het dat je langszij de pakhuizen en Blaauhoedenveem was ´gestrand´.

Joyeuze entrée
Na ongeveer een week dat de nieuwbakken KNSM-er, gedetacheerd bij de NRM, in dienst was, kwam hij bij het aan wal gaan op de Levantkade de boodschap dat hij direct bij de directie (de heer Verhoef) moest komen. En wat doe je dan als jonge enthousiasteling, je stapt fier naar binnen, althans dat was de bedoeling. Er lag een vloerkleedje vlak achter de deur in de kamer en de vloer glom als een spiegel en was net zo glad. In plaatst van een kranige binnenkomst een doldwaze duikeling.

De heer Kruseman herinnert zich menige strenge winter. En dat niet alleen bij het buiten zijn, maar ook binnen in Het Scheepvaarthuis. Hij had een kamer op het noorden en door een kier onder het raam woei de wind vrijelijk naar binnen. Die kier bleek er opzet te zijn aangebracht 8 kun je hier en daar nog zien) met het idee, dat de frisse lucht van buiten zich zou vermengen met de opstijgende warme lucht van de radiatoren van de centrale verwarming. Je reinste ´airconditioning´. In de praktijk werkte het venwel niet!

Het zal 1915 geweest zij toen er een grote overstroming plaats vond in Noord Holland. Vanaf het dak van het NRM gebouw kon je goed zien hoe veel land aan de overkant van de IJ-dijken in Waterland onder water stond. Toen bleek dat één der sluisdeuren bij de ingang van het Noord Hollands Kanaal niet meer op normale wijze in beweging waren te krijgen, kreeg iemand het idee de deuren open te trekken met een van de binnen liggende rijnschepen van de NRM. Het lukte ook nog.

Naar ´de overkant´
In 1919 kwam de overdracht naar het kantoor New York te gaan. Om nog steeds onduidelijke redenen kreeg de heer Kruseman echter geen visum voor de Ver. Staten. Dan maar naar West-Indië en vandaar door naar New York. Hij vertrok met de STUYVESANT naar Paramaribo. Het afscheid van een deel van der familie mislukte bijna. Enkelen kwamen niet opdagen. Maar gelukkig kwamen ze toch nog op tijd en wat bleek: men was naar de verkeerde steiger gegaan, nl. naar die van de Zaandammer Boot. Die had ook een zwarte schoorsteen, net als de schepen van de KWIM. Mooie vergissing.
STUYVESANT


De eerste dag op zee was al direct geen succes voor Kruseman. Hij was naar beneden in de machinekamer gedoken uit pure belangstelling, maar de lucht en de warmte deden hem geen goed. De STUYVESANT moest tweemaal meer dan een week in Engelse Havens blijven liggen alvorens de reis te kunnen vervolgen. Dit hield verband met het feit dat de oorlogstoestand nog niet helemaal achter de rug was en dat de STUYVESANT kolen stookte, die in Wales werden gebunkerd. De jonge Kruseman had al gauw de aandacht van kapitein Metus. Deze vond hem zeker nog zo´n jongetje, dat hij een beetje medelijden met hem scheen te hebben. Menigmaal nam hij Kruseman mee naar de damessalon om een spelletje tric-tac met hem te spelen. Let wel: de damessalon, want dit bedeesde knaapje kon toch niet worden blootgesteld aan de gesprekken en de drankjes van de mannen aan boord?

De heer Kruseman weet zich nog heel veel te herinneren van jaren in het Caraibisch gebied toentertijd. Namen van gezagvoerders en van schepen komen naar boven. Kapitein Koningstein van de CRIJNSSEN, kapitein Van der Moer van de AMERSFOORT.

Wordt vervolgd
« Last Edit: Wed/16/Aug/2017 : 11 : 58 by Willem Visser »
GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Posts: 4584
  • Gender: Male
Re: DE LAATSTE EDITIE VAN DE KROONVLAG
« Reply #12 on: Fri/13/Mar/2009 : 22 : 32 »
We noemen nog enkele bijzonderheden, zonder nu op chronologische volgorde te letten. Standplaatsen waren achtereenvolgens Paramaribo, Port au Prince en Curacao. Vooral de periode op Haiti is de heer Kruseman altijd bijgebleven als bijzonder leerzaam. O.m. door het tijdelijk waarnemen van het inspectoraat. Het reizen tussen diverse bestemmingen nam in die tijd nogal veel tijd in beslag, omdat je uitsluitend per schip reisde. Namen vallen: IJff, Mook, Jonker; De Vries.
Een vergissinkje in dat verre verleden. De jonge Kruseman vroeg een telegrafisch aan Amsterdam om een extra schip voor een grote partij katoen, nl. 20.000 balen. Maar al wat er kwam geen schip.
Later bleek dat hij geseind had, althans zo was het bericht overgekomen: 2.000 balen en dat vonden ze wel een beetje overdreven op het hoofdkantoor, om daar een extra schip  voor in te zetten.
Befaamd in die tijd was de lossing met zwaaiende boom van bijv. een hijs koffie, nl. met één boom naar buiten zwaaiend op naar die kant iets scheef liggend schip. Een handige manoeuvre van kustploeg voorman Palo.
Wanneer er KNSM schepen binnenlagen in havens aldaar, was het niet ongebruikelijk om je te laten uitnodigen aan boord en een hapje mee te eten en te luisteren naar de verhalen van de kapitein.
Erwtensoep of raasdonders met kaantjes gingen er dan gretig in. Kapitein B. Wijdekop was zo´n gerenommeerde verteller o.a. over Smyrna. De heer Kruseman herinnert zich nog goed nog een grote brand in Port au Prince. De halve stad brandde toen af en hoe kon dat anders met alleen maar houten huizen en gebouwen. Ook de kathedraal ging verloren.

Na de tweede wereldoorlog en vooral in de crisis de dertiger jaren onderhield een stijgend aantaal O en As schepen(algemeen ´muskieten´genoemd) feederdiensten tussen Curacao, resp. Cristobal en vele Caraibische en Zuid Amerikaanse westkusthavens, die zij veelvuldig en ook voor kleine hoeveelheden bezochten. Daarmee voorzagen zij de Colonlijn van redelijke thuisladingen, die aldus ´het hoofd boven water kon houden´.
De KNSM onderhield reeds voor de crisis van 1930 en ook daarna met middelmaat schepen (ON en IS type) aparte lijndiensten tussen Noord Amerika en West Indië. Deze schepen en hun Nederlandse  gezagvoerders en officieren bleven jaren achtereen aldaar.
Later werd een combinatie ingevoerd: van Europa naar de Wast, gevolgd door enige rondreizen West Indie / Noord Amerika en tenslotte de terugreis naar Nederland. Dit waren z.g. ´slingerreizen´ met een behoorlijk lager kostencijfer!
RHEA


Ook nare herinneringen noemt de heer Kruseman. Er was de grote AMSTERDAM, 14.000 ton, die strandde bij Santo Domingo, de ARES die uitbrandde en de SIMON BOLIVAR die in november 1939, met kapitein Voorspui ten onder ging.
Het eerste motorschip van de KNSM was de RHEA onder kapitein Van Luyk. Het heette dat alleen hij goed met dit schip en haar motor kon manoeuvreren. Deze gezagvoerder schreef indertijd veel rapporten over allerlei nautische, plaatselijke en ´papieren ´omstandigheden en gewoontes, speciaal van havens die onze schepen niet regelmatig aanliepen. Hij gaf van deze verslagen kopieën aan collega´s. Het was naderhand zijn idee deze gegevens te bundelen en periodiek rond te zenden aan kapiteins en verdere belanghebbenden.

Altijd zoeken naar verbetering

Tijdens zijn loopbaan is de heer Kruseman, naast zijn bestuurlijke teken, altijd bezig geweest met het zoeken naar dingen die naar zijn mening verbeterd konden worden en veelal met succes. Waar anderen weinig lust hadden iets grondig na te gaan en te speuren naar wijzigingen die in de pratijk nuttig zouden kunnen zijn, was dit een kolfje naar de hand van de heer Kruseman . We noemen onder meer vermindering van het aantal connossementen en van de scheepsmanifesten.
Zo ook de z.g. Particulars of the Fleet. In samenwerking met de chef Personeelszaken, de heer Cramer, werd het dienstreglement herzien, enz., enz.
Ook voor zaken aan boord, speciaal bij de passagiersschepen, had hij belangstelling. Zo vermeldde hij de inrichting van veilige, afgeschermde kinderverblijven op de passagiersschepen. Een groot succes, vooral door de ouders zeer gewaardeerd.

Vroege directeuren.

Tenslotte enkele typeringen van vroegere directeuren die de heer Kruseman goed gekend heeft.
Daar was allereerst E. Heldring. Als je bij hen rapport moest uitbrengen, dan bleef hij luisteren, net zo lang tot je je verhaal helemaal gedaan had. Hij zei er geen woord tussendoor. Een eigenschap die de heer Kruseman bij zichzelf wel eens gemist heeft. De vragen van de heer Heldring daarna waren echter zeer scherp en ´to the point´.
Vervolgens P. den Tex. Een hartelijke man, bij iedereen bekend als . Oom Paul´.
                                                            

J. van Hasselt. Hem als secretaris vergezellen was een leerzaam genoegen, hetgeen de heer Kruzeman heeft ervaren op een lange reis door de West, waarbij o.a. Suriname, Demerara, Trinidad, Centraal Amerika en Cuba weren bezocht.

D. Hudig. Had typische trekjes en een hart van goud. Kon een donderpreek tegen iemand houden, maar er in feite niets van menen. Had tijdens de tweede wereldoorlog grote faam als de man die partijen weer bij elkaar kon brengen. Typisch van hem was zeker de eigenaardigheid om spreekwoorden door elkaar te halen en resultaat dan in volle borst te bezigen. Bijvoorbeeld ´de knoop is door de kerk´en iemand met de voet in het zadel helpen´. Een beroemde uitspraak van hem: ´Your side, my side and the right side´van een bepaalde zaak.

Tenslotte wil deze 84 jarige gepensioneerde directeur nog wel even kwijt, dat hij er indertijd voor heeft kunnen zorgen, dat het prachtige maatschappij embleem van de KWIM (het zeilschip van de oude West Indische Compagnie) bij de juiste fusie tussen de KNSM en KWIM, behouden bleef en het symbool werd van de KNSM. Daar is hij terecht nog altijd een beetje trots op. 

Wordt vervolgd
« Last Edit: Wed/16/Aug/2017 : 12 : 07 by Willem Visser »
GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Posts: 4584
  • Gender: Male
Re: DE LAATSTE EDITIE VAN DE KROONVLAG
« Reply #13 on: Mon/16/Mar/2009 : 20 : 38 »
Wij ontvingen dit gedicht van mevrouw W.H. Kramer- Bieshaar, echtgenote van de gepensioneerde hoofdwerktuigkundige M. Kramer. We hebben het graag een plaats gegeven omdat het zo tereffend de sfeer van vroeger tekent.

Ik ben getrouwd met een zeeman verkocht aan de KNSM.
Hij is erg jong begonnen dit `afscheid`treft dus ook hem.

De berichten van de fusie hielden onze adem in.
Onze gedachten gingen dwalen vooral naar het begin.

Lange, lange reizen, soms één dag verlof.
Maar dat deed je gewoon, omdat ´t de KNSM betrof.

Bij nacht en bij ontij fietsen naar de sluis.
Dan naar erg lang wachten….. een kusje en weer terug naar huis.

In die ´gouden tijd´ook vierden we het honderd jarig bestaan.
Van onze KNSM en ….. zij deden daar iets aan.

Financieel een meevaller, een bord prijkt bij ons in huis.
Het zal er altijd blijven hangen, voor altijd bij ons thuis.

Omdat wij KNSM-ers zijn nog van die oude stempel.
Dat betekende dat je niet goed kwam over die eeuwige oude drempel.

Totdat wij zeemansvrouwen, ik herinner ´t mij goed.
Zelf de toegang kregen met de grootste spoed.

Amsterdam, Rotterdam lagen voor ons open.
Antwerpen, zelfs Delfzijl, vroeger zou ik er zijn heen gekropen.

Want hoe lang ´t soms ook duren kon, je schip kwam er immers aan.
Dan kreeg menige zeemansvrouw vleugels om te gaan.

Je wederhelft was daar aan boord, je mocht er zelfs naar toe.
Stel je voor hoe dat wel was, na al die jaren van taboe.

En toen was werkelijk het sprookje aangebroken.
Eens per jaar een reisje mee, ik heb menig schip ´geroken´.

Eerst een kustreis, later werden dat hele lange mooie reizen.
Het was een luxe na al die jaren zo te ´paradijzen´.

Luieren aan dek en erg veel gezien.
Zo heeft een zeemansvrouw een streepje voor, maar mag ze ook misschien.

Het is zo fijn je albums na te pluizen, als je iets ziet op TV.
Want was je daar ook niet geweest, met mijn ´Herculesje´ mee.

Zij bracht mij vele jaren over die grote oceaan.
Bij thuiskomst, lieve KNSM kon je ´t leven dan wel weer aan.

Wat ben ik blij dat wanneer dat kon, ik ervan profiteerde.
´t Was soms net of je nooit naar huis toekeerde.   

Die blauwe zee, soms een vliegende vis.
De andere dag dolfijnen, op de foto steeds mis.

Het leven en werken daar aan boord, heb ik leren kennen.
Het is een zwaar beroep, dat moest ik wel bekennen.

Of je man nu stuurman was, kapitein of machinist.
Het teamwork bleef steeds voorop, soms in een zware mist.

Het doet mij pijn om aan te zien, die lege Surinamekade.
Ik had er dag en nacht zo mijn eigen paden.

Het zij zo KNSM, je bent niet meer.
Het doet de trouwsten wel erg zeer.

De naam Nedlloyd is voor een volgende generatie.
Ik hoop zo dat het lukt, bij Gods gratie.
GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Posts: 4584
  • Gender: Male
DE KROONVLAG
« Reply #14 on: Sat/19/May/2012 : 16 : 58 »
Uit de Kroonvlag augustus 1961

Het M(eteorologisch)  S(chip) Isis - Groeten aan de zeevarenden

Het was bar slecht weer op 21 juli j.l. Drenzerige regen, felle rukwinden: echt zo'n sombere zomerdag waarop je beter een glas warme punch dan een koel biertje kunt drinken! Maar gelukkig was daar in ,Gooiland" weinig van te merken. Heel genoeglijk werd door de a.s. radiosprekers met elkaar gepraat en gelachen, er heerste een stemming als bij een bijzonder plezierige receptie. Maar ja, toen er dan eindelijk iets voor de microfoon gezegd moest worden, kwam dat bepaalde soort weer (om maar geen lelijke wooren te gebruiken) telkens weer op de proppen. Iederen had het erover. Zelfs Guus Weitzel liet niet na, zij het dan op een zonnige manier de geneugten van ons grillig Hollands klimaat in zijn openingswoord te vermelden.

Gastvrouwe Teddy Scholten, charmant en slagvaardig, kon ook niet nalaten om heel even de aandacht te vestigen op de sombere weersomstandigheden waaronder dit vrolijke gezelschap naar de Hilversumse dreven was getogen. Hoe dan ook, de bemanningsleden van de „Isis" zullen nu wel zeker weten dat het hier in Nederland het best gesteld is met de stand van de barometer. Maar er waren ook andere geluiden!

Zo weten wij dat eerste stuurman Van der Velde een prive-wildernis op zijn wangen aan het creeren is. Voor de vierde werktuigkundige Willems staat het Limburgse bier klaar (dat is nu net het bier waar wij zo gek op zijn, mijnheer Willems. Als wij eens in Roermond moeten zijn, dan komen wij aan!). Het was geen wonder dat het dochtertje van kapitein Van Dijk een open doekje kreeg voor de leuke manier waarop zij haar groet aan haar wader bracht en wat een geruststelling voor Papa dat zowel dochter als zoon zo goed kunnen leren. De echtgenote van matroos Mangel zal haar man, zodra hij thuis komt, wel heel wat te vertellen hebben over haar sportieve ervaringen op het gebied van ,punteren". Zelf hebben wij dit nooit gedaan, beducht als wij zijn voor een nat pak. Maar uw vrouw, mijnheer Mangel, die durfde wel. U ook? Dat wordt wat als u thuis komt!

Het was al met al een gezellige middag die ondanks alles in het teken stond van de vakantie. Ons humeur kreeg nog een duwtje in de goede richting toen wij van de ,Wereldomroep" bericht ontvingen dat de "Isis" een prima ontvangst heeft genoten. Nu nog een gentle hint. Misschien zou het mogelijk zijn dat wij voor publikatie in de ,Kroonvlag" eens een verslagje krijgen van een der opvarenden om ook eens te laten weten hoe zo'n groetenuitzending aan boord ontvangen wordt. Daar bestaat beslist belangstelling voor. Niet alleen van de zijde van uw redactie, maa:r ook van hen die de uitzending hebben meegemaakt. Heren van de „Isis", uw familieleden hebben de meteorologische en andere berichtgeving vanuit, Hollland verzorgd. Laat u iets horen van de ontvangst. Waarvoor reeds nu onze dank!


Intervlootaire samenwerking

Op 3 juli j.l. ontving kapitein R. de Jong van het m.s. „Hersilia" een radio-telegrafisch bericht van zijn collega, van het m.s. „Socrates" waarin werd medegedeeld dat het m.s. „Delft" te kampen had met machineschade en dat, om dit euvel te verhelpen, een bronzen drijfstangbus werd verlangd die zich ook bevinden aan boord van onze „H"-schepen. Geen moment werd door kapitein De Jong geaarzeld en via radio-telegrafische weg werd contact gezocht met de „Delft". Na aanvankelijke vergeefse pogingen kwam dit contact toch tot stand. Op het moment van de radio-telegrafische verbinding (te 08.50 Gmt) waren de beide schepen nog 115 mijl van elkaar verwijderd. De „Hersilia", die onderweg was van Ciudad Trujillo naar Rotterdam, wijzigde alvast haar koers en na de nodige berichten heen en weer gezonden te hebben over maten der onderdelen, de te varen koers en oponthoud, werd recht op elkaar ingestuurd.

Om 14.10 Gmt werd op het radarscherm van het m.s. „Hersilia" de „Delft" waargenomen op een afstand van circa 18 mijl. Een uur later reeds konden de benodigde onderdelen in de inmiddels door de „Delft" gestreken reddingboot worden overgeladen, welke manoeuvre gelukkig onder gunstige weersomstandigheden plaats vond. De „Hersilia" kon haar weg naar Rotterdam vervolgen. Een weg die door deze hulpactie dertig mijl langer zou worden. De „Delft" kon haar refs naar Curacao voortzetten waar zij, , dank zij de hulpverlening, zeker een paar dagen eerder zou arriveren dan zonder deze assistentie het geval zou zijn geweest. Een woord van hulde en waardering voor deze voortreffelijke samenwerking is hier zeker op zijn plaats.

HWTK De Buyzer nam afscheid van KNSM en CERES

Als een hoofdwerktuigkundige 60 jaar wordt is de tijd „van gaan" aangebroken, zo ook voor „meester" De Buyzer, die daze reis de pensioengerechtigde leeftijd bereikte. Dit kon uiteraard niet ongemerkt voorbijgaan en daarom werd het plan geboren om de heer De Buyzer uitgeleide te doen met een klein cabaret-programme. De vorige reis was mevrouw De Buyzer meegeweest, waardoor we reeds bij vertrek op de hoogte waren van het verlanglijstje waaruit wij een keuze konden maker voor het afscheidscadeau. Met de verdere voorbereidingen moest de grootste voorzichtigheid worden betracht omdat de jarige de naam heeft van alles wat er zo aan boord gebeurt op de hoogte te zijn.

Gedurende de uitreis was het kabelgatbezoek den ook enorm toegenomen vooral tijdens de repetities van het huisorkest, een ensemble dat al enige tijd bestond en bij vorige gelegenheden, zoals bij het bezoek van Neptunus, reeds zijn kunnen had vertoond. Op de grote dag was het natuurlijk niet gewenst dat de hoofdwerktuigkundige, die nog helemaal geen lont geroken had, zich aan dek zou vertonen, daar natuurlijk de nodige versieringen moesten worden aangebracht. Hiervoor werd de echtgenote van de gezagvoerder in het complet opgenomen, die zich, gewapend met patience-kaarten, uitstekend van haar taak heeft gekweten. Toen kapitein Smit met de verbaasde heer De Buyzer in de geheel veranderde serre arriveerde zat daar de gehele bemanning, voor zover de dienst dit toeliet. Er was zelfs een microfoon op standaard geknutseld om de motor te kunnen overschreeuwen.

De gezagvoerder opende de reeks van sprekers met enige welgekozen bewoordingen en haalde een paar herinneringen uit de veelbewogen diensttijd van de meester aan, waarna het afscheidscadeau een grasmaaimachine en envelop met inhoud werd aangeboden. De scheidende hoofdwerktuigkundige bedankte hiervoor en sprak zijn bewondering uit voor de organisatie die hem zo keurig om de tuin had weten te Leiden. Het cabaretprogramma, onder de titel: ,Klaar met de machine", werd aangekondigd door de tekstschrijver en regisseur Deurloo, beter bekend als „Sparks Sr.", en mocht bijzonder geslaagd genoemd worden. Speciaal het liedje .het hart van de meester". gezongen door Deurloo en electricien Van der Vaart, was het vermelden waard.

Het afscheidslied, ,Maistro Prime, adio", op muziek van „Come Prima", werd gebracht door assistent werktuigkundige Nauta met begeleiding van het scheepsorkest. Tot slot tweede stuurman Van Straaten in de rol van aanzegger die de meester uitgeleide deed als zijnde verloren gegaan voor de scheepsgemeenschap. Het geheel werd besloten met een gezellig half uurtje waarin iedereen persoonlijk nog eens de scheidende hoofdwerktuigkundige de hand kon drukken.

Hwtk. De Buyzer ontvangt, onder het toeziend oog van eerste stuurman A. F. B. Lammers, uit handen van gezagvoerder J. C. Smit het door de bemanning bijeengebrachte afscheidscadeau.
« Last Edit: Wed/16/Aug/2017 : 12 : 10 by Willem Visser »
GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Posts: 4584
  • Gender: Male
DE KROONVLAG
« Reply #15 on: Sat/19/May/2012 : 20 : 37 »
Uit de Kroonvlag augustus 1963

Aristoteles wisselde wieg voor water.

De namiddagzon zorgde voor een feestelijke verlichting van het toneel waar op 1 augustus i.l. een verheugend feit zou plaatsvinden. De twaalfde eenheid van de „Es"-serie, nu nog hoog en fier op haar wieg, zou om tien minuten over zes door mevrouw L. H. van den Wall Bake-van Dorp, echtgenote van de heen H. W. A. van den Wall Bake, president van de Nederlandsche Handel Maatschappij N.V. en commissaris van onze maatschappij, door de doop haar naam krijgen en daarna aan haar element worden toevertrouwd. Het nog ongedoopte Casco scheen zich van haar schoonheid bewust: ongenaakbaar liet zij zich alles welgevallen wat om haar heen gebeurde. Het doffe gebonk van de voorhamers die de stutblokken, de een na de ander, deden verdwijnen, het ratelend geklop van de pneumatische hamers die tot kort voor de plechtigheid hun mechanische plicht bleven doen, het felle gesis van de lasapparaten, dit alles vormde een cacofonische symfonie die een welluidend hoogtepunt zou bereiken door de in een spannende stilte gesproken woorden van de doopster, waarna het toenemend geruis van het in het water glijdende schip en de scheepsfluiten van de omliggende vaartuigen voor een triomfantelijk slotaccoord zouden zorgen.

Deze foto werd genomen vanuit de werkplaatst van Gebr. Pot, een werkplaats die op de 3e verdieping ligt.

Het gezelschap dat de tribune beklom was kennelijk geimponeerd door de immense zilveren romp die meters hoog boven de hoofden uitstak. Spanning was merkbaar toen, op uitnodiging van Ir. J. A. baron van Slingelandt, directeur van de N.V. Scheepsbouwwerf Gebr. Pot te Bolnes, de doopster de handle overhaalde en de fles champagne met een forme klap tegen de scheepswand haar bestaan eindigde. Duidelijk sprak hierop mevrouw Van den Wall Bake de formule: „Ik doop u ,ARISTOT'ELES" en wens u een goede vaart!", maar de jonggedoopte maakte nog geen aanstalten om haar wieg te verlaten. Na seconden die minuten leken kwam er, nauwelijks merkbaar, beweging in het schip. Langzaam, heel langzaam werden de eerste meters afgelegd maar dan sneller en sneller naderde de „ARISTOTELES" de essentie waarvoor zij word gebouwd: het water.

De sleepboten ,Noorwegen" en ,Brazilië" vingen zonder moeilijkheden het schip op om het voor de verdere bouw aan de kade van de werf of te moron. De eerste face van de bouw -was voltooid. Opgewekt bereikte het gezelschap de tot ontvangstzaal gemetamorfoseerde tekenkamer van de werf waar de heer Van Slingelandt de aanwezigen welkom heette. „Het is vandaag een warme dag", aldus de directeur der werf, „maar voor ons dubbel warm, want wij hebben in spanning gezeten. Die spanning is nu voorbij en ik zou wel ,hoera" willen roepen." Vervolgens dankt spreker de aanwezigen voor het feit dat zij aan de uitnodiging om de doop en tewaterlating bij te wonen gevolg hebben willen geven, waarbij hij zich speciaal richt tot de directie der K.N.S.M. die bijna voltallig aanwezig is. ,Wij hebben eigenlijk niets uitgevoerd", aldus de heer Van Slingelandt. „De enige die iets gedaan heeft bent u, mevrouw Van den Wall Bake. Ik geef toe het work was met moeilijk, maar wel vol symboliek. U heeft eigenlijk twee handelingen verricht: ten eerste heeft u het schip een klassieke naam gegeven en ten tweede heeft u, zoals dat heet, de laatste beletselen weggenomen. Daarmee heeft u het schip haar vrijheid gegeven. Nu is vrijheid nooit good als het een volledige vrijheid is, en wij hebben daarom de vrijheid van de ,ARISTOTELES" richting gegeven zodat eerder gesproken kan worden van een gedisciplineerde vrijheid. Een werkwijze die ook voor de toekomst het beste zal zijn."

Als dank voor de charmante wijze waarop zij de doop en tewaterlating heeft verricht en voorts als herinnering aan doze dag overhandigt de heer Van Slingelandt een fraaie met briljanten bezette broche aan de doopster. Vervolgens dankt spreker de directie van de K.N.S.M. voor de samenwerking die hij steeds heeft mogen ondervinden. „U vindt dit misschien bond gesproken, mijne heron", aldus de heer Van Slingelandt, „maar vergeet u niet dat in dit schip de vijfmiljoenste kubieke voet laadruimte zit verborgen. Ook voor de samenwerking met onze grote broeders ben ik dankbaar. Ik bedoel hiermee de GEBROEDERS Stork, want", zo, vervolgt de directeur der werf onder algemene voorbeeld van die samenwerking mag ik het feit noemen dat toen zich enige tijd geleden technische moeilijkheden voordeden de Gebroeders Stork onmiddellijk bereid waren om met ons de handen nit de mouwen te steken door deskundigen aan te trekken om te proberen het probleem op te lossen. Wij hopen dat wij erin zijn geslaagd: dit zal de tijd ons leren." De beer Van Slingelandt besluit zijn rede met te constateren dat samenwerking en gedisciplineerde vrijheid de hoekstenen van ons bestaan eri onze toekomst vormen.

Dan betreedt mevrouw Van den Wall Bake het kleine podium. „Dopen is iets heel belangrijks voor ieder die iets met scheepvaart of de zee te maken heeft", constateert de doopster. „Ik vraag mij of waarom huizen niet gedoopt worden", om daar direct zelf het antwoord op te geven door te zeggen, ,Waarschijnlijk omdat men in de oudheid een schip een ziel toekende. In zijn angst voor de elementen kende men het schip menselijke waarden toe en het is vermoedelijk daarom dat men een scheepsnaam zelden verandert". Vervolgens dankt mevrouw Van den Wall Bake de directie van de werf Pot voor de uitnodiging om de doopplechtigheid te verrichten en voorts voor het fraaie geschenk dat haar werd overhandigd, om te besluiten met de wens nit te spreken dat de ,ARISTOTELES" een betrouwbaar en goed schip zal blijken te zijn voor de mannen die het zullen bevaren en voor de rederij. Na deze kernachtige en charmant uitgesproken speech is het woord aan de heer Van Lennep. ,Mevrouw de doopster, mijnheer de directeur, dames en heren. Het is een slecht seizoen voor openluchtmanifestaties. Veel gebeurt binnenshuis of wordt afgelast. Ik hoorde mijn collega, Kieft zojuist zeggen dat de zomer dit jaar in een zaaltje gevierd zal worden", op welke opmerking een hartelijk gelach volgde. „Maar ja", vervolgt de directeur der K.N.S.M., „de heer Van Slingelandt wist beter. Hij heeft n.l. een Enkhuizer Almanak waarin stond dat de zomer dit jaar op 1 augustus zou vallen. Wij zijn blij dat het is uitgekomen en wij niet met paraplu's naar de tribune behoefden te lopen".

Ir. J. A. van Slingelandt overhandigt de doopster een aandenken.

De heer Van Lennep vervolgt zijn toespraak met ook van zijn kant en mede namens zijn collega's de doopster hartelijk dank te zeggen voor haar voortreffelijk verrichte handeling en niet in het minst voor haar diepzinnige woorden. „Het is eigenlijk een uitzonderlijk geval", aldus de heer Van Lennep. ,Dikwijls hebben de echtgenoten van de commissarissen jaren moeten wachten voor zij aan de beurt waren om een doopplechtigheid te verrichten. Maar de vrouw moet nu eenmaal met het werk van haar man meeleven en daarom hebben wij toen de heer Van den Wall Bake tot commissaris van onze maatschappij werd benoemd de heer Van Slingelandt gebeld en gevraagd of hij niet een schip bij de hand had om door mevrouw Van den Wall Bake te laten dopen!" Welke opmerking aan het auditorium een hartelijk gelach ontlokt. „Nog curieuzer is", aldus de heer Van Lennep, ,dat u, mevrouw, w6l een schip heeft gedoopt en te water gelaten, maar dat uw man in zijn jongste functie nog geen commissarissen vergadering heeft bijgewoond!" Zich dan tot de heer Van Slingelandt wendend zegt de directeur der K.N.S.M. „u heeft in uw speech de woorden ,gerust zijn" gebezigd. Dit gezegde is in de mond van de reder tegenwoordig ietwat onwennig. Ik zal hier niet in details treden, want de moeilijkheden die ons en de werven belagen zijn genoeg Jhr. H. van Lennep dankte de doopster voor haar voortreffelijk verrichte handeling.bekend. Aristoteles was de vader van de strikte logica en dat na regen zonneschijn komt is een logisch verschijnsel. Laten wij hopen dat dit voor ons ook het geval zal zijn." De heer Van Lennep dankt de heer Van Slingelandt en zijn medewerkers voor de goede zorgen aan het schip besteed en besluit zijn rede: „Wij hebben nog een wens, meneer van Slingelandt, en die is dat u het schip snel afbouwt, want wij kunnen het bijzonder goed gebruiken!"

Hiermede is de officieële plechtigheid beeindigd. Een toekomstig raspaardje van de K.N.S.M.-stal ligt aan de wal te wachten om te worden opgetuigd. Weer heeft een naam uit de grijze oudheid zich in het brandpunt van de belangstelling geplaatst, een feit dat stof tot nadenken biedt en zelfs tot poëtische ontboezemingen! Want, zo werd ons ingefluisterd, tijdens het diner, dat na afloop van de plechtigheid plaats vond, ontsproot ter plaatse de volgende limerick aan het brein van de heer Van Lennep:

Met een slag van het ontblote mes en een stukgestote fles
Liet een doopster, charmant,
Een schip van de kant;
Dat breng' u geluk Aristoteles!

Jhr. H. van lennep dankte de doopster voor haar voortrefelijke verrichte handeling.
« Last Edit: Wed/16/Aug/2017 : 12 : 13 by Willem Visser »
GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Posts: 4584
  • Gender: Male
DE KROONVLAG
« Reply #16 on: Sun/20/May/2012 : 11 : 18 »
Uit de Kroonvlag augustus 1963

De DORIS was even thuis.

De radio heeft aan boord van de schepen een belangrijke plaats ingenomen. Niet alleen als medium om de berichtgeving van de wal naar het schip of omgekeerd te doen plaats vinden maar ook waar het de vrije tijd van de bemanningsleden betreft: wat is er genoegelijker om, na gedane arbeid, lekker lui te gaan zitten met een pocketbook en te luisteren naar dat station dat op dat ogenblik het beste doorkomt. E6n keer in de vier weken echter is een der schepen van onze maatschappij volkomen in de ban van de radio. En waar dit schip zich ook mag bevinden, met een angstwekkende nauwkeurigeheid wordt afgestemd op Hilversum, op de Wereldomroep, die met haar krachtige straalzenders het schip metamorfoseert tot een stukje Vaderland dat, geografisch gezien, mijlen ver van Nederlandse bodem verwijderd, maar in gedachten o zo dicht bij de haardstede gelegen is van elk der bemanningsleden die een groet van thuis mag ontvangen.

Op donderdag 19 juli j.1. werd in Hotel Gooiland de opname gemaakt van de groetenuitzending naar de "Doris" en wij kunnen ons zo voorstellen dat aan boord van dit schip de uitzending met enthousiasme werd beluisterd. Op de eerste plaats natuurlijk door kapitein Noordveld voor wie de groet van zijn echtgenote wel als een verrassing zal zijn gekomen. Maar ja, kapitein, twee van de families die waren uitgenodigd om te komen spreken hebben geen enkele reactie op de invitatie gegeven (!) en zo konden wij uw vrouw, die haar plaats overigens gaarne aan een ander had afgestaan, voor de microfoon te krijgen. Felicitaties waren er bij de vleet, om maar te zwijgen van de goede raadgevingen om toch vooral aan de „lijn" te denken. Die „lijn"' schijnt overigens een doorn in het oog van le kok Van Dompselaar te zijn: zijn kwaliteiten brengen kennelijk de sterkste naturen aan het wankelen!

Als wij schrijven dat héél Schagen in een éénheidskleur zal worden geschilderd zal bootsman De Graaf wel veelbetekenend glimlachen en derde werktuigkundige Chaigneau zal vast en zeker een rondje moeten geven omdat zijn verloofde haar rijbewijs heeft gehaald. De ster van de middag was Joséke, het twaalfjarig nichtje van tweede stuurman Van de Lubbe. Als een geboren radiospreekster babbelde zij er lustig op los en deed menig volwassene verbaasd staan door haar onbevangenheid en haar leuke tekst. „Schipper" Weitzel was met vacantie en dus was het Bert Steinkamp die het Schip van de Week op de goede koers hield. Ilse Wessel, die haar sporen als gastvrouw inmiddels zeer zeker heeft verdiend, reageerde plezierig en spontaan op de mededelingen van de spreeksters en sprekers.

De muzikale noot werd orchestraal door de Windmolens, onder leiding van Johnny Holshuysen, en vocaal door de ,zingende omroeper" Herman Emmink verzorgd. Verheugend is dat de techniek de Wereldomroep en de „Doris" niet in de steek heeft gelaten, want van kapitein Noordveld werd bericht -ontvangen dat de uitzending goed is doorgekomen. Hetgeen tot vreugde heeft gestemd van alle betrokkenen.

« Last Edit: Wed/16/Aug/2017 : 12 : 15 by Willem Visser »
GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Posts: 4584
  • Gender: Male
Re:DE KROONVLAG
« Reply #17 on: Sun/20/May/2012 : 15 : 18 »
Uit de Kroonvlag januari 1962

m.s. Ganymedes.
Negentigste schip van de K.N.S.M. eerste aanwinst in 1962 voor de Nederlandse Koopvaardij!


Verscholen in de dichte mist die op 3 januari een goed deel van ons vaderland in haar greep hield, lag de „Ganymedes" aan de Parkkade in Rotterdam te wachten op de ,onthulling". Een onthulling die door alle genodigden met spanning tegemoet word gezien want naarmate de ochtend vorderde, rees het bange vermoeden dat het inplaats van proefvaren, proefliggen zou worden. Maar neen, om ongeveer elf uur constateerden wij met vreugde dat de zon door de tot dan toe grauwe mist enigszins zichtbaar werd. Met steeds meer enthousiasme werd de naaste omgeving verkend waarbij de ietwat optimistische opmerking: „Het klaart al aardig op!" als een plezierig gerucht van mond tot mond ging. En waarachtig, als een verlossend woord hoorden wij om 11.30 uur het commando van kapitein H. Eelman: ,Voor en achter maken!" Niet dat er veel zicht was. Integendeel. Naar onze gevoelens zat het nog potdicht. Maar de moderne techniek kwam hier de mens te hulp.
                             
                                                  1e Stuurman W.H. Rieksen

Ons op nieuws afgesteld instinct had al snel ,gevoeld' dat onder de omstandigheden de brug het meest spectaculaire toneel van handelingen zou zijn. Een voorgevoel dat maar al te waar bleek, want hier zagen wij — het woord ,hoorden' is hier eigenlijk beter op zijn plaats -- hoe via een kortegolfzender het schip feilloos van Rotterdam naar zee word gepraat. Zoals bekend bevindt zich langs de Nieuwe Waterweg een keten van radarposten die bij slecht ziebt ieder een deel van het vaarwater met bun scherm „afzoeken". De bevindingen worden dan per kortegolfzender meegedeeld aan de Havenloods. Een nauw samenspel tussen de „plotter" (dit is de man achter het radarscherm aan wal) en de Loods is hier een vereiste omdat een verkeerde of niet direct opgevolgde order desastreuse gevolgen kan hebben.

Zo hoorden wij de duidelijke stem uit de luidspreker van de door de Havenloods meegebrachte ontvangsten zendapparaat: „Ganymedes, Ganymedes, U ligt ongeveer 100 meter uit de Noordelijke oever. Langzaam varen want in de Schiehaven is de „American Ranger" bezig naar binnen te varen". Onmiddelijk gevolgd door de order van de Loods: „Zeer langzaam vooruit!" en de reactie van de man aan de scheepstelegraaf die dit aan de machinekamer doorgeeft. Kort daarop de stein uit de luidspreker: „Ganymedes, Ganymedes, komt U maar door, de „American Ranger" heeft zojuist vastgemaakt. De stem van de Loods: ,Langzaam vooruit!" en het onmiddellijk overgebrachte bevel per telegraaf. Nog steeds is er een zeer beperkt zicht. Dan horen wij hoe de post aan de Waalhaven het schip „doorgeeft" aan zijn collega „next-door" die onmiddellijk waarschuwt voor een Duw-boot en een aantal binnenschepen die stroomopwaarts komen varen. De loods reageert door de roerganger stuurboordroer te laten geven en de machine zeer Iangzaam vooruit te laten varen. Dan, na enige tijd vergeefs in de mist te hebben getuurd, zien wij de vage contouren van een enorme Duw-boot aan bakboord passeren. Maar veel tijd om hiernaar te kijken is er niet, want reeds komt de mechanische stem aandacht vragen voor de naderende „Duivendrecht" en om tevens te waarschuwen voor ,ankerliggers" bij de Lekhaven. De Loods laat de machine stoppen en gespannen wachten wij op het bericht van de man aan de wal die de situatie om ons been nauwkeurig op het scherm volgt.

Daar is de stem: „Ganymedes, Ganymedes, U kunt doorvaren, de „Duivendrecht" passeert U direct!", waarop de Loods opdracht geeft de machine „Zeer langzaam vooruit" te laten draaien. Dit samenspel, waarbij het uiterste aan oplettendheid van de Loods, de gezagvoerder en de overige bemanningsleden wordt gevergd, zal zo door gaan totdat de laatste radarpost het schip ,vrij" geeft en het op haar eigen apparatuur is aangewezen. Maar de vorderingen van het schip op de Nieuwe Waterweg houden geen gelijke tred met het opgestelde schema: om 12 uur, het tijdstip van de overdracht, is door de zeer langzaam optrekkende mist aan bak- en stuurboordzijde de oever van het vaarwater nog te zien. En zo zal met een traditie gebroken moeten worden, de overdracht zal dit keer' niet op volle zee plaats vinden.

Op het sloependek van de „Ganymedes" hebben zich de genodigden Iichtelijk huiverend van de kou en de mist verzameld om het hoogtepunt van de dag mee te maken. Ir. J. A. baron van Slingelandt, directeur van de N.V. Scheepsbouwwerf Gebr. Pot te Bolnes, beet de aanwezigen hartelijk welkom en laat niet na om ook een heilwens voor het komende jaar nit te spreken. Zich speciaal wendend tot de heren Kruyff en van Rietschoten zegt hij: ,Voor U, heren, hoop ik dat 1962 een gunstig jaar zal zijn; voor U, Uw familie en Uw maatschappij. Ik hoop dat U veel vracht mag varen, geen onaangenaamheden zult hebben met Uw schepen en er zich niet veel moeilijke problemen zullen voordoen." De beer Van Slingelandt vervolgt dan met vast te stellen dat de K.N.S.M. ervoor gezorgd heeft dat 1962 voor zijn werf een goed jaar zal worden. ,Deze tijd is moeilijk om nieuwbouw aan te trekken en wij waarderen het daarom zeer nog twee schepen voor U te kunnen bouwen."

De directeur der werf concludeert dan met gerechtvaardigde trots dat het verleden niet minder belangrijk is geweest, door er op te wijzen dat de ,Ganymedes" het dertigste schip is dat Binds 1936 aan de K.N.S.M. werd geleverd. ,Dit komt neer" aldus de heer Van Slingelandt „op ongeveer 11/, schip per jaar dat werd opgedragen en afgeleverd. U ziet dat wij in het verleden veel werk voor U hebben mogen uitvoeren en dat is voor de naaste toekomst ook het geval. Ik spreek dan ook de wens uit dat U het in ons gestelde vertrouwen zult behouden." Dan wijst spreker op het feit dat de „Ganymedes" een moeilijk schip was om of te bouwen; de bijzonder slechte weersomstandigheden hebben hier een belangrijke rol gespeeld. „Toch zijn wij vanaf de kiellegging tot de overdracht niet Langer dan een jaar bezig geweest. (De kiellegging vond plaats 6 januari 1961. Red.) Wij hebben dit kunnen bereiken door de uitstekende teamgeest die heeft bestaan met Uw onvolprezen Bouwbureau en verder de prettige medewerking van de Havenpolitie, Bureau ,Veritas", de firma Stork en vole anderen die ik hierbij hartelijk dank zeg". Ook betuigt de heer Van Slingelandt zijn dank aan de gezagvoerder en zijn bemanning voor de „geruisloze" wijze waarop de technische proeftocht heeft plaats gevonden, hen daarbij toewensend dat zij nog Lang op dit schip mogen varen in goede gezondheid, met veel lading en veel goede thuiskomsten. „Dames en heren" besluit dan de heer Van Slingelandt „Het moment van de overdracht is gekomen. Heren directeuren van de K.N.S.M., ik hoop dat U het schip zult accepteren en zo ja, dat het dan zal mogen bijdragen tot de bloei van Uw maatschappij." Het doordringende geluid van de scheepsfluiten der passerende schepen, die hun aanwezigheid in deze schimmenwereld kenbaar maken, maakt het de sprekers niet makkelijk. Terwijl aan bakboord de „Kreon" passeert om een goede ligplaats aan ons Rotterdamse etablissement te gaan kiezen, neemt de heer Kruyff plaats achter de microfoon.

Na even om zich heen gekeken te hebben zegt hij lachend: „Dames en heren, ik zal het kort maken. De temperatuur staat mij niet anders toe!" De heer Kruyff bedankt dan de heer Van Slingelandt voor zijn Nieuwjaarswensen en voegt daar de mededeling aan toe dat hij het schip gaarne zal overnemen. Inhakend op wat de vorige spreker zei over het toekomstbeeld van de werf zegt Ir. Kruyff: ,Voor nu en voor de naaste toekomst hebben wij voor Uw werf gezorgd, maar of dit zo zal blijven is natuurlijk nu nog niet te zeggen. Vanzelfsprekend zullen wij ons best doen en zeker proberen om onze vloot op peil te houden." Spreker vervolgt dan: „U heeft ons kunnen wijzen op een jubileumjaar voor Uw werf, want dit is inderdaad het dertigste schip dat U ons heeft geleverd." Ook een hem zojuist door de heer W. Croon, directeur der N.V. Rotterdamsche Electriciteits Mij. v/h H. Croon & Co, vertelde bijzonderheid wordt aan de openbaarheid prijs gegeven. De oude „Ganymedes" n.l. die in 1917 werd gebouwd, werd toen reeds evenals dat thans het geval is, door de Firma Croon van een electrische installatie voorzien. Deze ,oude Ganymedes" blijkt heel wat herinneringen wakker te roepen, want de heer Kruyff memoreert dat hij zelf nog als een „adjunct- weet ik wat" een refs op dat schip naar de Middellandse Zee heeft meegemaakt. „Ik heb toen in de machinekamer gestaan" en voegt daar onder hilariteit van de omstanders aan toe: ,,Ik kreeg daar nog 66n gulden per maand voor ook!" Weer ernstig dankt de heer Kruyff dan de autoriteiten, de onderleveranciers en niet in het minst het eigen Bouwbureau voor de ondervonden medewerking.

Zich dan tot de vertegenwoordigers van de Pers wendend zegt de directeur der K.N.S.M.: ,Mijne heren, ik breek met de gewoonte om bij een proefvaart een speciale mededeling te doen. Ik praat nu eens nergens over. WeI wil ik U mededelen dat wij dit keer onze advocaat de heer Van Haersolte hebben uitgenodigd mee te varen. Dit heeft" vervolgt de heer Kruyff onder hartelijk gelach van zijn auditorium ,niets te maken met een verscherping van van onze verhoudingen met de werf Pot. Hij vaart mee als gast!" Tot slot van zijn speech wendt de heer Kruyff zich tot de 1e stuurman. „De omstandigheden noodzaken de kapitein om op de brug te blijven, stuurman, maar in U richt ik mij tot de gehele equipage. U krijgt het schip nu in handen en wij vertrouwen dat U met plezier erop zult varen. Ook spreek ik de wens uit dat U gevrijwaard zult blijven van moeilijkheden. Mag ik U thans verzoeken het commando voor het wisselen der vlaggen te geven."Ook nu weer een novurn, want voor zover wij hebben kunnen nagaan is op nog geen onzer schepen door een ander dan de gezagvoerder het eerste commando gegeven. Voordat stuurman W. H. Rieksen de ceremoniële order geeft, neemt hij de honneurs waar voor de gezagvoerder en leest namens hem een speech voor waarin deze de directie feliciteert met de nieuwe aanwinst, daarbij de hoop uitsprekend dat het steeds gelukkig en met volle ruimen mag varen, en tevens dank zegt voor het in hem en zijn bemanning gestelde vertrouwen. De kapitein constateert dan bij monde van de stuurman dat de naam. „Ganymedes" bij de K.N.S.M. een goede klank heeft en vertelt dan als een „story in a nutshell" de geschiedenis van de vorige „Ganymedes". Het besluit van de speech van kapitein Eelman is de wens dat de zegen van Ganymedes, de schenker der Goden op de Olympus en beschermer van rivieren en zeeën, op dit nieuwe schip dat zijn naam draagt, zal blijven rusten.

Met het hijsen van de Kroonvlag, een feit dat met een driewerf,, Hoera" voor de K.N.S.M. en voor de werf wordt bezegeld. Op de negentigste eenheid van onze vloot komen nu stewards glazen met ,natuurgekoelde" champagne aanbieden. Circa 14.30 uur verlaat de Loods het schip en zet de „Ganymedes" haar tocht over de spiegelgladde zee voort. Het zicht is beter geworden, maar nog wordt ons het spectaculaire uitzicht op de kust onthouden. Als de duisternis inzet weten we ons niet ver meer van IJmuiden en gaan wij naar de brug om daar het altijd weer imponerende binnenvaren van de pieren te ,beleven".

Toen de "Ganymedes" voor de eerste keer de Amsterdamse haven binnenvoer, maakte onze fotograaf de heer F. de Groot deze bijzonder aardige opname, waarop niet minder dan vijf eenheden onzer vloot zichtbaar zijn. Op de achtergrond ziet U in het dok de "Prins der Nederlanden. Voorts ziet u de Ganymedes met twee onzer eigen sleepboten en op de voorgrond"ontwaart U onze "goeie, ouwe, trouwe Valk".

Langzaam naderen wij de uit de mist opdoemende lichtgloed van de Hoogovens en als wij eenmaal binnen de pieren zijn ontplooit zich door de inmiddels geheel verdwenen mist het fantastische schouwspel van lichtbundels en vuren, van sluizen en fabrieken: het dynamische beeld van de IJ-mond dat zich als een gigantisch decor voor ons uitstrekt. De „Ganymedes" is thuis. De eerste aanwinst in 1962 voor de Nederlandse Koopvaardij heeft onder moeilijke omstandigheden haar proeftocht volbracht, een prestatie die voor een niet gering deel te danken is aan de goede leiding van kapitein Eelman en zijn bemanningsleden.

De uitgebreide civiele staf die de zorgen had voor het lichamelijk welzijn der proefvaarders.
« Last Edit: Wed/16/Aug/2017 : 12 : 19 by Willem Visser »
GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Posts: 4584
  • Gender: Male
Re: DE KROONVLAG
« Reply #18 on: Mon/21/May/2012 : 19 : 23 »
Uit de Kroonvlag januari 1962

De ,ATTIS" kwam er goed door!

,Grote gebeurtenissen werpen hun schaduwen vooruit' is een spreekwoord dat algemene bekendheid geniet. Nu zouden wij een kleine variatie willen aanbrengen en den is het spreekwoord in zijn geheel van toepassing op de opname die op 14 december j.1. werd gemaakt voor de groetenuitzending near de ,Attis". Met onze variant zou het spreekwoord gaan luiden: ,Prettige gebeurtenissen werpen hun schaduwen vooruit' en dear was alles van te merken. Een vrolijke stemming onder de genodigden in Hotel ,Gooiland" deed ons al vermoeden dat de gedachte aan de komende Kerstdagen en de sfeer van ojiebollen en voetzoekers hun stempel op het groetenprogramma zou drukken. Wel het was een juist vermoeden!

Het was een feest om te horen hoe de zesjarige tweeling van 2e stuurman J. G. Sondorp hun pappie een goede reis wenste. Mevrouw Houting, de echtgenote van de hoofdwerktuigkundige, vertrouwde haar man toe dat zij zich al verheugd op de voortzetting van de wittebroodsweken. Wel, mevrouw en mijnheer Houting, wij hopen met U dat de klok in die weken héél langzaam zal draaien. De verloofde van 4e werktuigkundige houdt haar toekomstige echtgenoot lekker in spanning door hem te vertellen dat zij een verrassing voor hem heeft, maar dat hij die pas krijgt als hij thuiskomt. Eerlijk, mijnheer Leeftink, wij hebben geprobeerd haar over te halen ons te zeggen wat die verrassing nu is. Maar nee hoor, geen draad. Ja, nu zult U moeten wachten. Sorry, wij hebben gedaan wet wij konden en dat is ten opzichte van het zwakke geslacht niet gering!

Matroos P. de Graaf is een rakker die zijn hele familie in alle staten van spanning weet te houden, want wear vandaan enders die verzuchting van zijn familie: ,Kunnen wij nu op een bruiloft rekenen of wacht je er weer mee?" Als U een advies van ons wilt hebben: trouwen! Het is ons tot nog toe uitstekend bevallen! Guus Weitzel en gastvrouw Betty van der Laan dartelden met vrolijke woordspelingen tussen al de gesproken groeten door en het scheepsorkest „De Windmolens" onder de goede leiding van Johnny Holshausen had de wind in de wieken. De soliste van deze middag, Rita Corita, imponeerde in elk opzicht. En nu nog een speciaal woord van dank aan kapitein Brandhoff. Het was bijzonder vriendelijk van U, kapitein, om ons direct een verslagje te zenden over de ontvangst van het Programma aan boord. Leuk te horen dat de stemmen van ouders, verloofden enz. goed zijn doorgekomen en dat een van Uw bemanningsleden de gehele uitzending heeft vastgelegd op de lange band! Ja, om een populaire zeemansterm te gebruiken, 'het schip van de week had het zeetje mee!'


Uit de Kroonvlag januari 1962

Een zonnige sfeer bij winters weer!
De ,Memnon" kreeg een vrolijk groetenprogramma.


Met nog dat kostelijke gevoel in ons van vele zojuist genoten vacantiedagen die de ons goedgezinde kalender met Kerstmis en Nieuwjaar ons vergunde, zijn wij op 4 januari naar Hilversum gereisd om de opname van het groetenprogramma naar de ,Memnon" bij te wonen. Wel, de bemanning van de „Memnon" zal ongetwijfeld gedacht hebben dat er een goed feest aan de gang was tijdens de opname en wear het de stemming betreft klopte dat vrij aardig. Jan Corduwener en zijn quintet zorgde voor een kostelijke muzikale noot, gastvrouw Teddy Scholten was bijzonder ad rem en zorgde met haar geestig commentaar voor heel wet vrolijkheid en ook Guus Weitzel, als spil van het team, was uitstekend in vorm. Een woord van lof is hier ook zeker op zijn plaats voor de zangeres Jetty Cantor die op de haar eigen charmante wijze het vocale gedeelte van het programme verzorgde.

Maar de belangrijkste factor voor het doen slagen van zo'n opname vormt toch uiteindelijk de stemming die heerst onder de jamilie thuis". En die was uitstekend.
Reeds bij het binnenkomen van de genodigden zag men de winterse koude plaats maken voor een zomerse glimlach en het duurde dan ook niet lang of iedereen zat met iedereen te babbelen over ,het schip', over zoon,, man of verloofde en over ,hoe het nu eigenlijk we] zou gaan voor zo'n microfoon'. Dit laatste nu bleek achteraf helemaal geen probleem te zijn, want er werd best gesproken.

Zo hoorde de 1e kok Hillenbrink van zijn zoontje Theo dat de parkiet nog leeft. Nu, dat valt dan waarschijnlijk weer mee, meneer Hillenbrink. En 1e stuurman Smit schijnt zijn pappenheimers te kennen, want zijn vrouw zei waarschijnlijk niet voor niets dat de kinderen ,zonder schrammen en builen 1962 zijn ingekomen'. Dat de kerstboom maar vier keer is omgevallen, zoals Uw zoontje vertelde, stuurman, zal U misschien niet verwonderen maar het hoeft U ook niet te verontrusten want Uw vrouw vertelde mij dat huffs en inboedel er nog zijn. Helemaal intact. Kapitein Cupido, U heeft toch maar een sportieve echtgenote. Zij heeft heerlijk met Uw a.s. schoonzoon geschaatst. Pootje over nog wel. Nu ja, dat hij Bever met Uw dochter ging schaatsen laat zich, ondanks de vele goede kwaliteiten van Uw vrouw, begrijpen. Hoe waren wij vroeger?

Voor de vrolijkste noot van de middag zorgde de echtgenote van de 2e werktuigkundige Vrolijk. Niet alleen gaf zij op pittige wijze het persoonlijke nieuws, maar ook ging er een kostelijk mopje de ether in waarvan de hele zaal genoot en dat ongetwijfeld ook op de „Memnon" een daverend gelach tengevolge gehad zal hebben. „Het Schip van de Week" heeft een goede start gehad in 1962 en onze heilwens voor het komende jaar ,behouden vaart en goede ontvangst", gericht aan de organisator Godard Kal, heeft dus in zekere zin al gestalte gekregen.
« Last Edit: Wed/16/Aug/2017 : 12 : 21 by Willem Visser »
GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Posts: 4584
  • Gender: Male
Re: DE KROONVLAG
« Reply #19 on: Sat/26/May/2012 : 09 : 40 »
Uit de Kroonvlag november 1963

Music) S(hip) SOPHOCLES

Het aanmonsteren voor het „Schip van de Week" had plaats in Hotel Gooiland, een oud en gerenommeerd adres waar het kennismaken van de ,bemanningsleden" onderling, maar ook met de scheepsleiding een genoegen is Het instrueren fonder het genot van een kopie koffie en een stukie taart) van de sprekers, het maken van de foto, het gebruiken van de lunch (waarbij het denken aan onze Iijn vanwege het vele goede wel eens naar de achtergrond words geschoven), dit alles behoort tot de inleiding van de opname die die middag  31 oktober zal worden gemaakt. Dan de rit met de bus naar het fraaie nieuwe gebouw van de Wereldomroep waar de scheepsstaf (weer) gereed staat om de invite's naar de studio te brengen. De opname zelf is een feest van muziek, vlot gesproken groeten en rake opmerkingen die in hoofdzaak worden gelanceerd door Teddy Scholten. Als Frans Poptie en zijn Swing Specials hun ritmische muziek ten gehore brengen zien wij heel was voeten op de mast meebewegen. Rens van Dorth, gesecondeerd door Cas Oosthoek, „kwam even bij ons aan": het was een geestig en gedistingeerd bezoek. Guus Weitzel manoeuvreerde zijn Schip veilig en snel maar beslist niet geruisloos langs de klippen waaromheen de ethergolven spoelen.

En dan is daar plotseling weer de „tune" hetgeen betekent dat de opname klaar is. Voldaan verlaten de familieleden van de ,Sophocles"opvarenclen de studio om met de bus naar het station gebracht te worden. Maar jammer genoeg heeft de techniek ons enigszins in de steek gelaten. Van kapitein Brandhof kregen wij bericht clat de uitzending niet al te best is doorgekomen. Maar geen nood. De techniek heeft naast het verstek clat zij liet gaan ook weer hulp geboden. Een banclopname van de uitzending kon worden opgezonden en nu kunnen dus de stemmen van thuis nog eens beluisterd worden. De mannen van de „Sophocles" kunnen clan nog eens gewaar worden dat de stemming aan boord van het Schip van de Week bijzonder goed is geweest.



Uit de Kroonvlag december 1963

Telamon laatste groetenschip van 1963

Als de Kroonvlag van december 1963 aan de openbaarheid wordt prijsgegeven zal de jaarwisseling slechts een gering aantal uren van ons verwijderd zijn. Dan weten wij of het afgelopen jaar een batig of nadelig saldo voor ons heeft opgeleverd. Dan weten wij tevens althans thuis dat straks de knallen van rotjes en donderbussen zullen weerklinken om ons eraan te herinneren dat wij op de drempel staan van het (schrikkel)jaar 1964. Zo'n donderbus, weer inmiddels hoofdwerktuigkundige J. Sips, gaat zijn zoon Rob afsteken. Dat heeft hij kunnen horen toen Rob op waarlijk voortreffelijke wijze iets tegen Papa zei voor de microfoon van de Wereldomroep.

Maar niet alleen de familie van de hoofdwerktuigkundige was daar om hem een prettig Kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar te wensen. Daar was bijvoorbeeld nog de familie van de klerk (meneer Bos, dat zusie van U is wel bescheiden in haar wensen. Maar ja, als wij zo'n zuster zouden hebben zouden wij ook heel wat voor haar meenemen!) en voorts de familie van hofmeester Van Goor, van matroos Van Son, van derde stuurman Ambrosias en van derde werktuigkundige Wijnen. Alleen al om de derde werktuigkundige zouden wij naar het schip willen gaan als het te Amsterdam of Rotterdam aankomt. Om te zien of zijn haar nu nog lang is of kortgeknipt. Ma zegt: eraf die manen, verloofde zegt: lekker leuk lang laten. (Wij geloven wel dat wij weten wie wint!) Het was allemaal erg plezierig en gezellig. Helemaal in de sfeer van de Kerstkalkoen en de oliebollen. Guus, Teddy (achternamen welbekend), Harry de Groot met zijn „Confetti" waarin o.a. Eddy Christiana meespeelde en die een paar voortreffelijke („steengoede” hoorden wij zeggen) nummers ten gehore bracht — en voor de „tieners" nog de veroveraar van twee gouden platen, de zanger Gert Timmermans. Kortom, de studio van de Wereldomroep herbergde alleen maar blijde mensen: artiesten en genodigden.
http://i87.photobucket.com/albums/k128/guilhermo_2006/Kroonvlag/TelemonKRdec63.jpg


Kapitein de Graaf jubileerde aan boord van Diogenes

Op 20 november 1963 was kapitein M. de Graaf, gezagvoerder van het m.s. ,Diogenes" 40 jaar in dienst van de KNSM. Omdat het schip op daze dag in de haven van Callao zou liggen, werd besloten dit heugelijke felt op de 19e november te vieren op zee onderweg van Salaverry naar Callao. Om 10.30 uur, was iedereen, bemanning en pasagiers, op het sloependek verzameld en werd de gezagvoerder uit zijn hut gehaald. Onder luide toejuichingen moest hij op de voor hem gereserveerde zetel plaats nemen. Na de toespraak werd hem een dons overhandigd met een „electrische grasmaaimachine", een hobby product van mevr. Huyse-Stap, echtgenote van onze ex-inspecteur in Chili-Peru. De bijbehorende enveloppe bevatte het bedrag, dat door bemanning en passagiers bijeenverzameld werd om een echte maaimachine bij aankomst op Terschelling te kopen. Na een gezellig samenzijn met bittergarnituur en drankjes werd de jubileumviering besloten met een feestmaal waaraan de kok H. J. van der Ven al zijn zorgen had besteed. Een woord van dank aan de hofmeester en zijn personeel voor de goede verzorging en aan de marconist voor de muziek en aan onze 2e Stuurman en electricien voor het nemen van de foto-reportage is wel op zijn plaats.
« Last Edit: Wed/16/Aug/2017 : 12 : 25 by Willem Visser »
GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE