Auteur Topic: DE KROONVLAG  (gelezen 87585 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Berichten: 4121
  • Geslacht: Man
Re: DE KROONVLAG
« Reactie #20 Gepost op: zo/27/mei/2012 : 09 : 08 »
Uit de Kroonvlag februari 1964

Vaarwel, Purser Ziegler!
              'Professional dancing"een belangrijk onderdeel van de heer Ziegler's taak.Een zeemansvrouw schrijft:Aetherschip ISIS heeft goed gevaren!
« Laatst bewerkt op: wo/16/aug/2017 : 12 : 29 door Willem Visser »
GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Berichten: 4121
  • Geslacht: Man
Re: DE KROONVLAG
« Reactie #21 Gepost op: ma/28/mei/2012 : 10 : 15 »
Uit de Kroonvlag mei 1964

The Merry) S(hip) AMMON.


Reisnotities.
« Laatst bewerkt op: wo/16/aug/2017 : 12 : 30 door Willem Visser »
GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Berichten: 4121
  • Geslacht: Man
Re: DE KROONVLAG
« Reactie #22 Gepost op: di/29/mei/2012 : 20 : 57 »
Uit de Kroonvlag augustus 1964

Neutraal Nederland betaalde hoge tol.

DE ONDERGANG VAN DE SIMON BOLIVAR


Naar veilige wateren.Tweede ontploffing

Toen volgde mijn ergste ervaring. Terwijl de boot naast het schip aan de davits hing en verder naar beneden werd gelaten, had een tweeds ontploffing plaats, die blijkbaar het middenschip trof. Mijn boot en naar ik later hoorde nog een andere reddingboot werden tot splinters uiteengeslagen. Alle inzittenden vielen in zee. lk dook meters onder. Je bent er geweest, dacht ik, doch ik kwam weer boven en wist mij zwemmende drijvende te houden tot ik een stuk hout kon grijpen. Zo bleef ik minutenlang ronddobberen. In de dikke olielaag bleef ik, vastgeklemd aan het stuk hout, drijven. Al zwemmende trachtte ik mij van het zinkende schip te verwijderen. Gelukkig was de zee niet erg ruw. Het was toen ongeveer twaalf uur. lk had al mijn kleren aan en had daarom waarschijnlijk niet al te veel last van de koude. Rondom mij heen zwommen andere mensen, doch er dreven ook lijken in miin nabiiheid. Een negerin, die near Trinidad reisde, klampte zich aan de andere zijde van miin stuk balk vast. Wij bleven met elkaar een kwartier ronddrijven. Zij had haar baby verloren.

De volle reddingboten, het waren er drie of vier, waren intussen weggeroeid. In de verte zagen wij andere schepen aankomen. Een der schepen, het was een treiler, kwam in onze buurt. lk klampte mij er aan vast en werd met de negerin binnenboord gehaald. Het was geen gemakkelijk werk om in die boot te komen, want mijn kleren waren zwaar als lood van de olie, maar mij mankeerde niets en ik mag mij gelukkig prijzen er zo te zijn afgekomen. Aan boord werden wij liefderijk verzorgd. Wij kregen droge kleren; ik kreeg een wit matrozenpak aan en voorts ontving ik een deken, waaronder ik mij ter ruste legde totdat wij Harwich bereikten. Er waren zeer veel gewonden aan boord, sommigen de dood nabij. Een jongetje, dat zeer ernstig gewond was, stierf tijdens de reis. Wij kregen thee en al het mogelijke werd gedaan om ons op te beuren." Tot zover het verhaal van de heer Vaz Dias.

Na aankomst in Engeland werden de overlevenden van de ramp liefderijk ontvangen.
Teruggekeerd in Nederland werd de opvarenden van de 'Simon Bolivar' een bedrag uitgekeerd om de eerste kosten te kunnen opvangen.

,,SIMON BOLIVAR"

« Laatst bewerkt op: wo/16/aug/2017 : 12 : 35 door Willem Visser »
GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Berichten: 4121
  • Geslacht: Man
Re: DE KROONVLAG
« Reactie #23 Gepost op: wo/30/mei/2012 : 18 : 49 »
Uit de Kroonvlag september 1964

Een band vol MEMMON-nieuws





Reisnotities
« Laatst bewerkt op: wo/16/aug/2017 : 12 : 38 door Willem Visser »
GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Berichten: 4121
  • Geslacht: Man
Re: DE KROONVLAG
« Reactie #24 Gepost op: do/31/mei/2012 : 22 : 52 »
Uit de Kroonvlag september 1964

Wat betekend buikdenning

GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Berichten: 4121
  • Geslacht: Man
Re: DE KROONVLAG
« Reactie #25 Gepost op: za/ 2/jun/2012 : 11 : 49 »
Uit de Kroonvlag december 1972

Honderd jaar passagiersvaart 'op de West'.

Nu onlangs de 'Prins de Nederlanden' en de 'Oranje Nassau', de twee laatste passagiersschepen van de KNSM, uit de vaart werden genomen, betekende dit in zeker opzicht het einde van een tijdperk in de historie van het Nederlandse koopvaardijbedrijf. Geen wereldschokkende gebeurtenis, geen drama, geen mislukling van het passagiersvervoer overzee, maar het logische gevolg van een ontwikkeling die tot maatregelen dwong. De gewijzigde sociaal-economische omstandigheden, de ruime keuze  uit andere vervoersmogelijkheden, waarbij o.a. het luchttransport een grote rol speelde, waren van invloed op de genomen beslissing.

Het s.s. Oranje Nassau (2) en het s.s. Stuyesant in de twintiger jaren te Curacao.

In bijna honderd jaar Passagiersvaart is er veel gebeurd en verricht in en om de West'. Hieronder een greep uit de geschiedenis van deze Westvaart met passagiersschepen, die vele KNSM-ers, oud-KNSM-ers en mensen van de KWIM hebben meebeleefd.

Een stoet van'Prinsen'
De fraaie eetzaal van het s.s. Oranje nassau (2)

De eerste jaren waren de afvaarten maandelijks en de reis ging naar Paramaribo, Demerara, Trinidad en Curacao, al spoedig uitgebreid met Venezolaanse aanloophavens in de 'Oriente' (Carupano, Cumana, Guanta), Pto. Cabello en La Guaira. In 1888 werd de lijn van Curacao doorgetrokken naar Haitiaanse havens, en New York. Natuurlijk kon de exploitatie niet profijtelijk worden gevoerd zonder het vervoer van post en lading. Met de Nederlandse regering trachtte men dan ook voordelige postcontracten af te sluiten en garantieladingen te arrangeren. De ruimen 'uit en thuis' vol was echter niet zo eenvoudig: de concurrentre was greet en de export uit de aanloophavens relatief Bering. Niettemin werd met slug vohouden, regelmatige vaart en goede ladingbehandeling tenslotte redelijk resultant behaald. De schepen van de KWIM kregen een goede naam, de accommodatie werd allengs luxer (in 1890 kwam er electrisch I icht) en men roemde 'de goede ligging in stormweer'. De frequentie van afvaarten werd opgevoerd, waarvoor uitbreiding van de vloot noodzakelijk was.

Na de eerste drie volgde tot de eeuwwisseling nog een stoet van 'Prins'-schepen, ook ter vervanging van verloren gegane schepen. Want de fortuinen der zee, ook de ongunstige - gingen de 'Westmail' niet voorbij. In 1889 werd de eerste 'Prins Willem I' in het Engels Kanaal overvaren door een stalen zeilschip en zonk, de tweede in 1900 na een stranding op een ondiepte in de Caicospassage (Bahama Isl.). Twee andere schepen: de 'Prins Maurits' en de 'Prins Frederik Hendrik' zonken respectievelijk in 1899 en 1903 na stolen op een onbekende rots (of een onbekend wrak) op de Venezolaanse kust. Maar telkens weer werd na zo'n ramp onmiddellijk een schip gecharterd en een nieuw besteld. De dienst moest cloorgaan! En ondanks deze en andere tegenslagen revoluties, stakingen, pest en gels koortsepiclemieen in de aanloophaven, groeide de onderneming tot een vloot van acht passagiersschepen, die 24-26 rondreizen per jaar maakten. De gemaakte winsten waren niet spectaculair (over de eerste 17 jaren ca. 4.5% gemiddeld dividend) maar er was geen reden tot pessimisms. Er waren reservefonclsen gevormd, er bestond een ondersteuningsfonds voor personeel en men zocht naar expansie.

Het laatste passagiersschip op de West, het m.s. Oranje Nassau (1957-1972)

Samen met de KNSM vol vooruit!
Deze expansie kwam in het zicht en werd na enige jaren realiteit toen in 1912 directies en commissarissen van KWIM en KNSM besloten '...te trachten de belangen van beide maatschappijen samen te voegen...'. In het passagiersbedrijf van de KWIM was de eerste uitbreidingspoging: een in 1906 afgesloten contract met de Amerikaanse United Fruit Company voor het gecombineerde vervoer van bacoverien passagiers op de lijn New York-Paramaribo. Hiervoor kwamen in 1908 vier schepen van 3.200 ton in bedrijf, ingericht voor het gekoelde vervoer van bananen en 44 eerste klas passagiers. Helaas waren er voor de wekelijkse afvaarten al spoedig te weinig bananen en passagiers om de exploitatie lonend voort te zetten. In 1912/13 nam de U.F.Co. volgens contract de schepen over, waarna zij nog jaren onder Amerikaanse vlag voor de Panama Mail Co. hebben gevaren. Deze mislukking ging aan de fusie vooraf, maar wel was in de eerste jaren van de 20ste eeuw al een aparte lijndienst tussen New York en de West opgebouwd, waarvoor ook toeristische belangstelling was. Intussen had de KWIM ook enige gevoelige scheepsverliezen geleden.

De 'Oranje Nassau' - het eerste schip van de maatschappij ging in 1906 op de Zuidkust van Curacao verloren. In 1910 en 1915 vergingen de 'Prins Willem 11' en de 'Prins Maurits' in zware storm op de Noord-Atlantische Oceaan, waarbij alle opvarenden - respectievelijk 54 en 49 personen verdronken. Vooruitlopend op de historie is het zeker vermeldenswaard, dat na 1915 geen enkel passagiersschip van de KWIM/KNSM door de slechte fortuinen der zee verloren is gegaan. Vanzelfsprekend moeten wij hier tonal verlies als gevolg van oorlogshandelingen uitsluiten. In verband met de hierboven genoemde expansie zouden speciaal voor het tijd perk tussen de fusie in 1912 en het begin van de grotewereldcrisis in 1929 enkele gebeurtenissen en ontwikkelingen kunnen worden opgesomd, die van grote invloed waren op de groei van de passagiersvaart 'op en in de West', nl. het uitbreken van de eerste wereldoorlog in 1914, de openstelling van het Panamakanaal in 1915 en de vestiging van de Bataafsche Petroleum Maatschappij op Curacao in 1916.

Het eerste passagiersschip "Oranje Nassau" dat op de West voer van 1884 tot 1906 en dat is gestrand op de zuidkust van Curacao.

Het samengaan van de twee scheepvaartondernemingen gal meer 'body' aan het totale bedrijf, waarbij achterland en relaties de uitbouw van een lijnennet aan beide zijden van de Atlantische Oceaan een hoop- en winstgevende exploitatie van meer schepen in het vooruitzicht stelde. De opening van het Panamakanaal gaf letterlijk en figuurlijk snellere toegang tot het lading- en passagiersvervoer op de havens aan de Westkust van Zuid- en Midden Amerika, met tegelijk 'een kijkje in de keuken' van Cristobal of Colon, aan deze zijde van het Panamakanaal, waar Japanse schepen veel transito-kustlading losten en de middenamerikaanse koffielanden exporteerden near West-Europa. Wat de vestiging van de B.P.M. - later Shell en C.S.M. - heeft betekend voor de geweldige economische groei van Curacao en later Aruba (waar de Esso zich vestigde), is in de daaropvolgendejaren wel duidelijk gebleken. Alle genoemde factoren verklaren ook de sprong vooruit, die de gecombineerde vloten van KNSM en KWIM konden maken. Van de in 1911 bij "De Schelde' gebouwde grotere en zeer modern ingerichte 'Oranje Nassau' (2) tot de in 1930 in dienst gestelde 'Colombia' en 'Coste Rica', schepen voor meer dan 200-300 passagiers, die meetelden in de West, zijn het in totaal 21 nieuwe schepen geweest die voor de passagiersvaart samen met het vervoer van lading, post en bagage, in dienst werden gesteld. In de eerste wereldoorlog ging door oorlogshandeling slechts een schip - de 'Lodewijk van Nassau' -verloren; het passagiersvervoer over de Atlantic was van weinig betekenis maar de vaart tussen New York en de West floreerde, zodat behoorlijke dividenden konden worden uitgekeerd. Aan het einde van de oorlog werden alle KWIM-schepen op twee na volgens het angarierecht door de Amerikanen geconfisceerd, waarvoor na de oorlog bij teruggave een redelijke sour gelds werd betaald.

Na 1918 volgde een korte hausse die al spoedig overging in de eerste depressie van de twintiger jaren. Maar de Colon-lijn kwam tot bloei; de Suriname-lijn deed het wat minder in het transoceanische vervoer van passagiers, maar het transport langs de lange kustroute compenseerde dit voor een deel; de Zuid-Pacificlijn kwam op toeren en kreeg in 1927 vier flinke vrachtschepen met accommodatie voor 48 passagiers; in de West ontwikkelde zich een inter-eilandendienst met vrachtschepen, die ook vele passagiers vervoerden en in 1929 maakte het kleine, maar handige passagiersscheepje 'El Libertador' Naar opwachting voor een frequente dienst tussen Curacao en Maracaibo.

Bloemkoolsaus en broedse kippen.
De kleine kleurijke belevenissen op de Westboten van voor de tweede wereldoorlog blijven een plaatsje in het geheugen behouden. De sfeer en het leven aan boord worden door iedereen die het heeft meegemaakt op eigen wijze ervaren en gewaardeerd. In de grote periode tussen 1920 en 1940 waren de Colonschepen 'deftiger' dan de Surinameboten, die langere reizen maakten en vooral langs de kust van Venezuela 'een huis vol mensen hadden'. In dit tijdperk verdween ook meer en meer de naam KWIM, nadat in 1919 de zwarte schoorsteen van de passagiersschepen de bekende twee Witte banden kreeg en de kantoorvlag: wit met een rond liggend kruis, de kleine kroon en de initialen WIM vervangen werd door de wit-blauwe met de grote kroon van de KNSM. Maar heel lang liep er nog een vriendschappelijk scheidingslijntje tussen de KNSM en KWIM officieren, die geen controverse opleverde maar wel aanleiding tot goedmoedige plagerij. Tenslotte aten zij alien van dezelfde schaal hun dagelijks brood: wit, bruin en sours zelfs roggebrood.

Op de schepen van de Colonlijn, die de belangrijke Westhavens Barbados en Trinidad aanliepen en in Dover veelal een belangrijk aantal Engelsen inscheepten, waren sfeer en service langzamerhand ontwikkeld in Engels-Nederlandse zin, vermengd met wat Westindische trekjes. Sportief en losjes was de aankleding der gewaardeerde gasten tot het grote uur van de avondborrel en het diner. Daarna was het in de eerste klas'evening-dress voor de passagiers en staf, veel whisky-water voor de Schotten, pink gin voor de Angelsaksen van over heel de wereld, vatbier en een vaderlandse borrel voor de Hollanders. De zeedagen werden bekort met eten, drinken en vrolijk zijn en wat deksport om af te slanken. Een uitgebreid Engels ontbijt, een lunch om het af te leren en een exquis diner met een menu om er een bril bij op te zetten. Maar besilst geen saus over de bloemkool, want dat gold van Lands End tot New Castle als een doodzonde en daarom hing in 'het pursersoffice' een circulaire in een gouden lijstje aan de wand, waarin ernstig op deze cuImaire misstap werd gewezen. Veel bridge, matig geflirt, brave boatdrills en veel geplas en show rond de buitenzwembaden en minder bij het binnenbad op de 'Colombia', het vlaggeschip van de KNSM. Na de dans, de horse races of de fancy-dress begonnen vele heren in de rooksalon of bij de bar een eigen leven te leiden, waarbij dan de gewonnen of verloren sweepstakes op de 'run' gezellig werden be-steed... en aan het einde van de reis gevoelvolle speeches, relatiegeschenken en 'Auld Lang Syne'm hetgezichtvan Barbados of Cornwall.

Op de schepen van de Surinamedienst ging het in ongeveer gelijke stijl, maar langs de Caribische kusten, in een 'rush' van haven tot haven, van Paramaribo tot Port au Prince, was het heel anders. Tussen Carupano en La Guaira concurreerde in de begintijd geen train of vliegtuig de prompte bediening van de mailboten, waarop in de glorietijd alle hutten en het dek van voor tot achter bezet waren met vreemde vaargasten van diverse pluimage. Onvergetelijk het beeld van in en ontschepen der honderden hut en dekpassagiers met alle rompslomp van hut, ruim en dekbagage, van Zuid-Amerikanen: mannen, vrouwen en kinderen in alle schakeringen van kleur, ras, status, beroep en sociaal gedrag. Aan dek doorgaans de 'gewone' families, die hun hele hebben en houwen meesleepten, tot het zware boeganker van een zeilschoener toe; in de hutten eenvoudige, maar welgestelde lieden van het land, die een geliefde haan, een broedse kip of een melkgevende geit niet hadden kunnen achterlaten en probeerden aan een eindje vast te leggen in de hut of aan dek.

Beschamende trouw aan huisdieren, maar we[ lastig en weinig passend in de witte sfeer van een kraakzindelijke hut op een Hollands schip, waar een vakkundige hut steward zorg aan besteedde. Op maannachten langs de kust van de Venezolaanse Oriente leek dan het dek een goed bezet kampeerterrein, waar de voorlopers van Dam- en Vondelparkslapers vredig droomden onder hun schaarse kleedjes. Broedelijk bijeen lagen daar en in de dienstgangen ook de veertig onvervaarde Curacaose kustmatrozen, die met ons van Barbados tot Barbados de kust afstruinden en onontbeerlijk waren voor lading, onderhoud en duizend-en-een klusjes. Onvergetelijk voor ons de lange werkdagen op Curacao, waar een olieboom groeide en iedereen zich verbaasde over de muskietenvloot, de bergen pijpen en het zich gestaag uitbreidende leger van tanks. Daar was ook ons Hollandse rustpunt, waar we de beste contacten met 'het kantoor' onderhielden en veel voorbereidend werk werd gedaan voor de samenstelling van de heilige tallyboekjes, die al in 1886 door Baron Tindal  een der eerste KWIM-directeuren -waren uitgevonden. Nergens langs de kust werd bij het afvaren naar Holland meer best bier uit de brouwerij gedronken dan door de talloze afdouwers van de bouwers aan het raffinaderijbedrijf van de Shell; nergens was er ook meer drukte rond de ruimen en op de passagiersdekken, die gonsden van de verlofgangers voor Holland. Err als de waarschuwingsstoten op stoomof luchtfluit werden gegeven, de foods aan boord kwam en Levier met een minuscuul motorsleepbootje aan de kop vastmaakte, stroomde de 'Venezuela', de 'Costa Rica', de'Crijnssen' of de'Colombia' leeg. Op de lage werf van C.T.C. of KNSM werd het wel eens dringen en zingen, kon het gebeuren dat een vrolijke vriend het langzaam vertrekkende schip tot in het water van de St. Annabaai volgde en prompt under hoera geroep uit het lauwe water werd gevist...

Tenslotte nog even Suriname en Paramaribo, wear de tweede 'Oranje Nassau' van 1911 tot 1939 kind aan huis was. Het was een der eerste schepen van de KWIM, met radio en hoger opgebouwd plan haar voorgangers, waarop in het jaar 1929 een omvangrijke chef-kok kans zag uit een kleine   kombuis voor meer dan 200 opvarenden acht verschillende menu's tevoorschijn te toveren: voor eerste, tweede, derde klas passagiers, voor dekpassagiers, voor kustmatrozen, voor officieren, voor schepelingen... en voor stowaway's. Het zoeken naar het Suriname Vuurschip, het opvaren van de rivier en het naderen van 'de stad' waren belevenissen apart, ook al omdat loods Samson, een man met ervaring, gezag en gouden strepen, altijd wat interessants te vertellen had. Het welkomstschot (dit was eigenlijk een meldingsschot, bedoeld als waarschuwing aan de inwoners van Paramaribo dat de mailboot was gearriveerd) uit een echt kanon bij fort Zeelandia konden wij slechts beleeld aanvaarden met een dippen van de vlag, hoewel er op het schavotje een klein voorladertje stond dat ook wel een plot kon laten horen. Maar het ding zag er niet al te betrouwbaar meer uit en daarom lieten we het maar met rust. Aan de dierbare, oude KNSM-Steiger, die sinds de 19e-eeuwse KWIMperiode gestadig was gegroeid, wachtte ons altijd een vriendelijke bevolking en na de inklaring stroomde het schip vol met kleeren schoenmakers, was- en fruitvrouwen, die alle huishoudelijke en andere bijstand wilden verlenen. De banden met tante Leentje I en 11 - de dikke en de slanke  die voor een schone witte was, sinaasappelen en papaya's zorgden, waren hecht en overbrekelijk. Intussen zorgden we voor de lading, de machine en de maaltijden, terwijl er altijd wel een kleine party, een ontvangst of een relatiebezoek was, want het was in Paramaribo altijd huiselijk en gezellig.

De laatste greep
'In het laatste jaar voor de tegenwoordige oorlog', schreef een voormalige chef Passage van de KNSM, 'in 1938, vervoerde de KNSM op al haar lijnen bij elkaar niet minder clan 60.000 passagiers. Het overeenkomstige passagecijfer bereikte een totaal van rond f 5.000.000. Ondanks deconcurrentie van Engelse,Franse, Italiaanse, Duitse en Spaanse schepen, die passagiers tussen Europa en de West vervoerden, bliezen de Nederlanders met hun tien passagiersschepen en meerdere vrachtschepen met passagiersaccommodatie (voor 12 en meer personen) hun partijtje mee. Maar het toppunt was wel bereikt: de bezettingsgraad van de schepen was zeer hoog, ook al omdat vele Joodse emigranten Europa verlieten om in de landen rondom de Caribische Zee een veiliger bestaan op te bouwen.

De tweede wereldoorlog bracht het grote keerpunt in de passagiersvaart overzee. In het voorgaande deden wij slechts hier en daar een greep uit het gebeurde rondom de vaart op en in de West, veal moest worden overgeslagen. De evenementen en rampen tussen 1940 en 1945, hoe belangrijk ook, zullen we hier summier releveren. Te beginnen met het ernstige verlies van de 'Simon Bolivar' in november 1939, waarbij 80 mensenlevens te betreuren vielen, kunnen wij slechts aantippen hoe achtereenvolgens de 'Van Rensselaer', de 'Costa Rica', cle 'Crijnssen', de'Colombia', de 'Barneveld', de 'Baarn' en de 'Bodegraven' door oorlogshandelingen verloren gingen. Laatstgenoemd schip noemen wij speciaal omdat het bij de ondergang opdeZuid-Atlantic48 passagiers aan boord had en behoorde tot de groep van Zuid-Pacific-schepen die een speciale passagiersaccommodatie hadden. Een uitgebreider relaas over schepen en menses gedurende de oorlogsdagen is hier met mogelijk, omdat dan toch tekort zou kunnen worden gedaan aan de indrukwekkende prestaties en grote opofferingen van hen die ook met de z.g. 'plezierboten' bet uiterst gevaarlijke werk op zee hebben verricht. Gehavend, maar met verslagen - althans met moed en vertrouwen in de toekomst, begon in 1945 de KNSM-gemeen- schap op de wal en de schepen weer te bouwen en te herstellen. Met slechts een viertal oudere schepen over, nl. de 'Stuyvesant', de 'Bonaire', de 'Boskoop' en de 'El Libertador', ward - gesteund door een enkel gecharterd passagiersschip, begonnen het lijnennet op de West voor het vervoer van lading, post en passagiers op te bouwen. Het was alsof er weer nieuw leven geboren werd, want allengs nam de vraag naar passage voor de West toe.

Er moest veel geimproviseerd worden, maar tegelijk werd het ook duidelijk dat van een herhaling van de ontwikkeling - zoals deze tussen 1920 en 1940 ward gezien - gees sprake meer zou zijn. In 1950 werden in zeer korte tijd de 'Pericles' en 'Socrates' in Amsterdam bij de N.D.S.M. omgebouwd tot passagiersschepen met twee klassen en groepsacommodatie voor het vervoer van Portugese contractarbeiders (van Madeira naar Curacao v.v.) en militairen (van Amsterdam naar Paramaribo en Curacao v.v.). Het ging een beetje lijken op de oude Colonlijn, omdat na Curacao ook Barranquilla, Cartagena, Cristobal en Pto. Limon werden aangelopen.
In 1957 warden nog twee 'echte' passagiersschepen gebouwd, in later jaren nog voorzien van een aantrekkelijk zwembad en een volledige air-conditioning. Het waren de 'Prins der Nederlanden' en de 'Oranje Nassau'... de hekkesluiters... voorlopig? Wij clanken kapitein H. J. Korver voor dit deskundig artikel dat ons een goed beeld geeft van 'honderd jaar passagiersvaart op de West'.

« Laatst bewerkt op: wo/16/aug/2017 : 12 : 46 door Willem Visser »
GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Berichten: 4121
  • Geslacht: Man
Re: DE KROONVLAG
« Reactie #26 Gepost op: zo/ 3/jun/2012 : 10 : 36 »
Uit de Kroonvlag oktober 1973

Stuurman A. H. Kampman jubileerde aan boord m.s. Ulysses
De bemanning van het m.s. 'Ulysses' had reeds lang tevoren de nodige voorbereidingen getroffen om op 13 augustus j.l. het zilveren jubileum van 1e stuurman A. H. Kampman op gepaste wijze te vieren. Aangezien op de huldigingsdag Curacao moest worden aangelopen, werd besloten op die dag te volstaan met de aanbieding van een cadeau en het overige programma op te schuiven naar zaterdag 18 augustus.

Nadat op de jubileumdag zich iedereen 's morgens in de rooksalon had verzameld, werd de jubilaris onder applaus van alle aanwezigen binnengeleid en begroet door de gezagvoerder. Deze bracht hem in de allereerste plaats de gelukwensen over van de directie bij het bereiken van deze mijlpaal en overhandigde hem vervolgens de binnengekomen telegrammen en kaarten alsmede een aandenken van ors agentschap in St. Maarten. Hierna richtte de gezagvoerder het woord tot de jubilaris. Hij memoreerde dat ze 25 jaar geleden samen hadden gevaren, elkaar daarna nooit meer hadden ontmoet tot op de dag dat ze dit jaar samen op de 'Ulysses' werden geplaatst. Hij betreurde het overigens dat door de inkrimping van de vloot de promotie grotendeels tot stistand was gekomen; gaarne had hij stuurman Kamp-man hier ontmoet als gezagvoerder.

Na in het kort de loopbaan van de jubilaris te hebben geschetst, bracht de gezagvoerder naar voren dat hetgeen stuurman Kampman in deze vijfentwintig jaren heeft bereikt, ook mede te darken is aan de grote steun van zijn echtgenote. Bijna iedere zeeman weer hoe belangrijk dit ken zijn. Om deze reden heeft de bemanning gemeend ook mevrouw Kampman in dit jubileum te moeten betrekken en heeft men, behalve een felicitatietelegram, haar ook een plantenbak met vaste planten laten bezorgen. In de loop der jaren heeft men stuurman Kampman niet alleen als stuurman leren waarderen, ook buiten zijn werk is hij zeer gezien, getuige de vele vrienden die hij zich op de vloot en aan de wal heeft verworven. Ook aan boord van de 'Ulysses' is dit het geval en daarom is het de gezagvoerder een genoegen aan de jubilaris, namens de gehele bemanning alsmede enkele officieren van de voorafgaande reis, een barometer te kunnen overhandigen en tevens een lidmaatschap voor 'The National Geographic Society'.
                           

Het aanbieden van de barometer moest helaas op symbolische wijze geschieden en wel d.m.v. een prachtig getekend model, dat overigens het voordeel had dat storm en regen er niet op voorkwamen. Nadat de gezagvoerder de jubilaris nog veel succes had toegewenst in zijn verdere loopbaan bij de KNSM dankte deze met enkele woorden voor de prachtige cadeaus alsmede voor de goede verstandhouding en samenwerking die hij speciaal op de 'Ulysses'had ondervonden. Vervolgens word de stuurman nog toegesproken door een van de passagiers en welke toespraak ook vergezeld ging van een geschenk. Een Amerikaanse passagiere droeg een zelfgemaakt gedicht voor en twee meisjes van zeven en acht jaar zongen een speciaal ingestudeerd liedje.

Intussen had de Civiele Dienst iedereen van koffie met gebak voorzien en nadat men zich nog een kwartiertje had onderhouden was het weer de hoogste tijd om voorbereidingen le gaan treffen voor de aankomst in Curacao. Zaterdag de 18e augustus word in Kingston 's middags niet gewerkt en dit was dus een uiterst geschikte gelegenheid het jubileum onderling te vieren. Al vroeg in de ochtend was het gehele sloependek met vlaggen en andere attributen versierd en waren de stoelen en tafeltjes klaargezet. Er was zelfs een haringkar met de echte Hollandse nieuwe. Deze laatste was voor deze gelegenheid speciaal uit Holland meegebracht door de 2e stuurman en de opbrengst van de verkoop werd door hem geheel beschikbaar gesteld voor het reddingsbootje van de KNZHRM.

Toen ieder aanwezig was overhandigde de gezagvoerder allereerst het originele cadeau, een prachtige gecompenseerde scheepsbarometer, terwijl de echtgenote van onze vertegenwoordiger in Kingston namens haar en haar man aan de jubilaris een kristallen asbak aanbood Namens de werktuigkundigen werd door de hoofdwerktuigkundige een van bouten en moeren vervaardigd kunststukje aangeboden, voorstellende de stuurman met 'Flop'. Voor de niet ingewijden: 'Flop' was een boxer die als passagier de reis van Amsterdam naar Curacao meemaakte en zich erg aan de stuurman had gehecht.

Vanwege de warmte waren alle aanwezigen inmiddels dorstig geworden, een euvel waar de hofmeester heel gauw een oplossing voor wist te vinden. Nadat de kelen waren gelaafd kwam als verrassing een aantal djongos het sloependek op draven om er een uitgebreide rijsttafel uit te stallen. Nadat de inwendige mens versterkt was volgde nog een optreden van het Zuid-Amerikaanse scheepsorkest, compleet met stampe-foon en het geheel onder leiding van de bekende maestro Don Pedro Cohen. Vermoedelijk door de korte tijd van voorbereiding was het optreden in muzikaal opzicht niet geheel vlekkeloos, qua volume en presentatie mocht dit orkest er best wezen. En hiermede was den de tijd gekomen om op te gaan breken, echter niet nadat de jubilaris nog-maals iedereen had bedankt voor dit voor hem onvergetelijke jubileum.

Bemanning m.s.'Ulysses'


Kapitein K. Bijtjes (NRM) tussen de bloemen
Vijftig jaar geleden trad K. Bijtjes, thans kapitein op het m.s. 'Steenwijk' van de Nieuwe Rijnvaart Maatschappij B.V., in dienst bij de KNSM, waar hij op de bij de ouderen bekende 'Valk' werd tewerkgesteld. Het varen trok en na op de havensleepboten gewerkt te hebben vroeg hij overplaatsing naar de NRM aan, waar hij als 19- jarige op de sleepschepen kwam. Na het behalen van zijn Rijn-patent werd hij schipper op de 'Wijkdienst 22' en hij bleef dit tot hij na veertien jaar met alleen trouwe maar vooral bekwame dienst als kapitein de nieuwgebouwde 'Baardwijk' in 1956 van de werf haalde.
                             
Een echte 'overstapper' was hij met, want ook op dit schip heeft hij veertien jaar als kapitein gevaren. De overplaatsing naar de grotere 'Steenwijk' was de kroon op de varensloopbaan van kapitein Bijtjes, want het is dit schip dat hem o.o.v. volgend jaar naar zijn pensionering zal varen. Zijn vakbekwaamheid en vole verdiensten voor de NRM in de lange reeks van jaren worden bij gelegenheid van zijn 40-jarig dienstjubileum bekroond met een Koninklijke onderscheiding. Ook voor de opleiding van nieuw personeel werd nimmer tevergeefs een beroep op kapitein Bijtjes gedaan. Al met al aanleiding genoeg voor de heer Kaan, directeur van de NRM, die de kapitein met zijn vrouw en zoon op de jubileumdag, 13 augustus j.1., in zijn kamer ontving om hem in lovende bewoordingen toe te spreken. Gaarne voegen wij hier van deze plaats onze gelukwensen aan toe en wij hopen dat kapitein Bijtjes in goede gezondheid nog een aantal reizen op de 'Steenwijk' kopvoor mag houden.
« Laatst bewerkt op: wo/16/aug/2017 : 12 : 49 door Willem Visser »
GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Berichten: 4121
  • Geslacht: Man
Re: DE KROONVLAG
« Reactie #27 Gepost op: ma/ 4/jun/2012 : 17 : 16 »
Uit de Kroonvlag september 1978

Laatste reis 'Diogenes'
We vertrekken met ms 'DIOGENES op de prachtige een na laatste dag in mei, tegen 24.00. De sleepboten trekken ons van de kant en we varen weg. De reis is begonnen. Na de Hembrug kijk ik het rechte Noordzeekanaal af. de lichtreflexen van de oeververlichting in het water krinkelen in de golfslag die we met de 'DIOGENES' maker. Stil is het slapende land, met slechts af en toe een late auto; de sterren fonkelend boven ons. Op de sluizen van IJmuiden staan maar een pear mensen. We schutten in de Noordersluis en al gauw gaan de deuren open en glijden we er uit., eerst heel langzaam, dan al gauw sneller. De sluismeester roept nog wat en het antwoord komt snel: 'Le Havre, diepgang....' het verwaait in de wind. Een armzwaai en weg varen we de haven uit en de nog donkere nacht in. 'Varen' had iemand me gezegd 'hoe kon je zo lang op zo'n schip met 'alleen maar water'!
« Laatst bewerkt op: wo/16/aug/2017 : 12 : 52 door Willem Visser »
GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Berichten: 4121
  • Geslacht: Man
Re: DE KROONVLAG
« Reactie #28 Gepost op: di/ 5/jun/2012 : 20 : 15 »
Uit de Kroonvlag mei 1979

Vaarwel ES'-schepen, vaarwel

Nadat in 1972 de laatste eenheden van de in totaal uit 10 schepen bestaande `IS'-klasse werden verkocht en in 1974 de laatste 5 'ON'-schepen van deze oorspronkelijke 13 eenheden tellende serie aan nieuwe eigenaren werden overgedragen, werd in 1977 een begin gemaakt met het geleidelijk afstoten van weer een andere succesvolle serie KNSM-schepen, onze mooie naoorlogse 'ES'- klasse, die in totaal uit 14 eenheden heeft bestaan, waaronder het ongelukkige m.s. 'SOPHOCLES'. dat in 1963 als laatste schip van deze serie opgeleverd, in februari 1965 onder gezag van Kapitein G. H. Kuipers op de thuisreis bij de Azoren ten onder ging na een deflagratie, een zich langzaam voortplantende explosie in de lading kunstmest, in Aruba ingenomen voor lossing in Noorwegen. Bij deze ramp kwamen helaas 3 der opvarenden om het [even, hoewel Kapitein T. Boer met het m.s. 'ULYSSES' snel ter plaatse kwam om hulp te bieden. De overige bemanningsleden werden door dit schip aan boord genomen en behouden op de Azoren Ban land gebracht. In die dagen was er altijd wel een KNSM-schip ergens in de buurt ......

Aristoteles
M.S. 'PERICLES'. De dekken van de 'ES'-sen boden talloze mogelijkheden voor zware en omvangrijke lading van de meest uiteenlopende soort.
« Laatst bewerkt op: wo/16/aug/2017 : 12 : 56 door Willem Visser »
GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE

Offline Willem Visser

  • Administrator
  • Hero Member
  • Berichten: 4121
  • Geslacht: Man
Re: DE KROONVLAG
« Reactie #29 Gepost op: zo/ 1/jun/2014 : 18 : 54 »
Meteoor haakt aan bij Amersfoort (uit de Kroonvlag juli 1979)

Van 4e stuurman C. Jansen en 5e werktuigkunduge G. Groenenwegen ontvingen we een relaas over het gesleept worden van de 'Meteoor` door onze 'Amersfoort' in februari van dit jaar. Al hoewel eerstgenoemd schip niet meer tot onze vloot behoort blijft het feit toch een feit en bovendien hebben de beide heren de moeite genomen de gang van zaken op papier te zetten als kopij voor de Kroonvlag, iets wat maar al te zelden voorkomt. De foto's werden genomen door stuurman Jansen. Aan beiden dank voor de bijdrage.

Op 8 februari vertrokken wij uit New York onder kapitein H.A. van Tilburg. Er stond windkracht 7 en het sneeuwde. De temperatuur was minus 5 graden celcius. Toch was de sfeer aan boord goed. De helft van de bemanning was in New York afgelost en de nieuwe ploeg verstond elkaar goed. De reis naar Kingston verliep voorspoedig. Binnen 5 dagen liep de temperatuur ca. 35 graden op, maar gelukkig deden nagenoeg alle airco's  het.

In Kingston moest verscheidene malen verhaald worden, zodat het langer duurde dan verwacht en we de nacht moesten blijven overliggen. 's Avonds liep de 'Amersfoort' binnen. We gingen daar natuurlijk even buurten en pas laat in de avond werd afscheid genomen, want we zouden elkaar de volgende dag niet meer zien. De volgende ochtend heel vroeg vertrokken we naar Port au Prince (Haiti). Het was tropisch warm met een onbewolkte lucht. 15 februari tijdens 'daybreak'  liepen we Port au Prince binnen. Het laden en lossen verliep vlot en in de middag verlieten we deze haven alweer. Toen we uitvoeren lag de 'Amersfoort' ten anker. Ze lag te wachten op onze plaats, dus zodra wij vertrokken waren zou ze voor de kant komen. Ook nu was het weer goed en het beloofde een goede terugreis naar New York te worden.
« Laatst bewerkt op: wo/16/aug/2017 : 12 : 59 door Willem Visser »
GR. WILLEM V. / OLD SAILORS NEVER DIE