Auteur Topic: NIEUW BOEK  (gelezen 72163 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Ron

  • Hero Member
  • Berichten: 5022
  • Geslacht: Man
  • Wie verre reizen doet, kan veel verhalen.
Re: NIEUW BOEK
« Reactie #130 Gepost op: di/28/feb/2017 : 11 : 42 »
Els Visser was schipbreukeling�.bizar avontuur liep goed af

zondag 24 augustus 2014

Els Visser (24) uit Glimmen speelde ongewild de hoofdrol in een aflevering van �Lost�. Geen film, maar angstige realiteit.
Het houten scheepje met 25 opvarenden waarop zij bezig was aan een vierdaagse trip van het Indonesische eiland Lombok naar Komodo liep in het aardedonker op een koraalrif en kwam muurvast te zitten.
Het begin van een boze droom op zee, waar de jonge vrouw de oerdriften in zichzelf ontdekte: overleven! Aan Haren de Krant vertelt ze haar verhaal.



Ze was voor haar studie geneeskunde vier weken in Indonesi� en dacht die reis af te sluiten met een ontspannen vakantie. Het liep anders. �De eerste avond in het pikkedonker liep de boot al op een koraalrif, maar kon doorvaren. We vonden het vreemd dat zo�n stuurman niet wist waar het koraal was. Later ging het weer mis, toen kwamen we muurvast te zitten.



De bemanning in onderbroek het water in om te proberen ons los te trekken. Later kwam een boot met touwen langszij. Het lukte, we konden verder varen. Pas de volgende dag bleek dat de boot toch lek was. In het ruim liep het vol water. We waren op erg ruwe zee en er sloeg een ruit uit de boot. De mensen werden bang en onzeker, maar de bemanning zei: niets aan de hand.�

Er was veel mis. In de donkere vrijdagavond van 15 augustus dobberde de lekke boot stuurloos op torenhoge golven. Passagiers begonnen koortsachtig te bellen met hun mobiele telefoons: geen bereik. En de stuurman zei: �We have no signal�. Een nachtmerrie begon. �Er zat niets anders op dan hopen dat een andere boot voorbij zou komen om ons te redden. Maar er gebeurde helemaal niets�, zegt Els. Aan boord ontstonden discussies, er werd overlegd wat te doen. Er ontstonden twee groepen: de ene wilde iets ondernemen (waaronder Els), de andere wilde aan boord blijven wachten. Het reddingsbootje bood plaats aan zeven mensen. Omdat het schip begon te zinken ging de groep aan boord van het kleine bootje, waarbij de meeste mensen er niet in pasten en er omheen gingen zwemmen. �We gingen bij toerbeurt in het bootje om even op adem te komen�, zegt Els. De gitzwarte zee bleef ruw, maar het water was 28 graden, een groot geluk. Intussen zakte het schip verder onder de waterspiegel. Bij het ochtendgloren was er nog steeds geen redding nabij. Maar Els zag iets wat haar hoop gaf: de contouren van een eiland (Sangeang) in de verte. �Ik zag kansen om daarheen te zwemmen. Ik nam mij voor om dat te gaan doen, omdat ik geen vertrouwen had in langer wachten. Ik was ervan overtuigd dat er nog helemaal geen contact met de buitenwereld was geweest.�



Terwijl de zon opkwam ontstond weer een discussie in het water. Naar het eiland peddelen met planken of toch op zee wachten op redding? �Daar werd lang over gepraat. Ik zei dat ik het niet fijn vond dat voor mij beslissingen genomen werden. Ik wilde wel alleen gaan zwemmen, maar werd tegengehouden. Te gevaarlijk. Naar het eiland was het nog drie uur varen, dus het was best ver. Ik was overtuigd en wachtte. Het werd later en ik dacht: als ik nu niet ga zwemmen kom ik niet voor het donker aan. Toen de groep eindelijk besloot te gaan peddelen, merkte ik dat ik veel sneller kon zwemmen dan zij. Op dat moment heb ik samen met een vrouw uit Nieuw Zeeland besloten er vandoor te gaan.�


Dit beeld had Els Visser ruim zeven uur voor ogen, maar de zee was die dag veel ruwer. Het onbewoonde eiland Sangeang luidde haar redding in�

Els heeft vroeger aan zwemsport gedaan (Zwemclub Haren) en plukte daar de vruchten van. Het tweetal liep snel uit en niet lang daarna konden ze de groep niet meer zien. Zeven uur lang zwom ze op haar rug, samen met de vrouw. Sporadisch stemcontact, adem sparen. Door de adrenaline geen last van een lege maag of dorst. De blik steeds weer richten op het eiland, de zijwaartse stroming trotseren. �Nee, ik heb niet veel gedacht en ook niet aan thuis of aan haaien. De focus lag helemaal op overleven�, zegt Els. �Wel schoot door me heen dat het erg jammer zou zijn als ik het niet zou halen, omdat dan vijf jaar studie voor niets waren geweest en ik geen chirurg kan worden zoals ik graag wil. Maar eerlijk gezegd heb ik nooit het gevoel gehad dat we het niet zouden redden.�

Na zeven uur kon Els de bomen op het eiland herkennen en ze meende zelfs gras te ruiken. Een glorieus gevoel was het toen ze zand onder haar voeten voelde. �Ik ging staan en kreeg opeens veel pijn in mijn benen. We waren gered, maar hadden door dat we er nog niet waren. Het werd bijna donker, dus we gingen snel op verkenning uit. We hoorden in de jungle gekraak, dachten dat het mensen konden zijn, maar het waren wilde zwijnen. We zochten een plek voor de nacht, lagen dicht tegen elkaar aan. Ik herinner me de sterrenhemel, die was mooi. Omdat we dorst hadden hebben we onze urine opgevangen in een fles en opgedronken.� De volgende ochtend maakten de schipbreukelingen een takenlijst. Water zoeken, zonneklep maken, zoeken naar mensen (die er niet bleken te wonen). Na enkele uren zagen ze een boot voorbij varen, maar niemand reageerde op hun springen en zwaaien! Weer een paar uur later keerde de boot terug en de bemanning zette een motorbootje uit. Els weet nog hoe de emoties kwamen toen ze haar richting uit kwamen. �Ik ben de zee in gerend en heb steeds geroepen: Thank you, thank you!� Ze voelt en toont emotie als ze dit moment beschrijft. Haar ouders ook. �Alle emoties van vier dagen kwamen er toen uit.�

Eenmaal op het politiebureau mocht Els niet naar huis bellen wegens de kosten.



Via Facebook lichtte ze haar familie in dat het goed met haar ging. En nu ze weer thuis is in het rustige Glimmen draait ze de film keer op keer in haar hoofd af. Doodvermoeiend. Ze vertelt het verhaal aan twee kranten en aan Knevel & Van den Brink. Achteraf beseft ze dat het een gevaarlijk avontuur was. Ze realiseert zich misschien nu nog niet dat deze ervaring in haar verdere leven telkens zal terugkomen. En dat het haar misschien volwassener heeft gemaakt. Want als 24-jarige jonge vrouw heeft zij moeten vertrouwen op haar intu�tie en overlevingsdrift, terwijl de dood loerde op zijn prooi. Zulke situaties maakt een mens zelden of nooit mee. �Ik weet ��n ding zeker�, zegt ze. �Ik ga nooit meer op zo�n schip!� Maandag is Els Visser weer in Utrecht, waar haar studie weer is begonnen.


Zie ook:http://www.dailymail.co.uk/news/article-2727086/Boat-carrying-20-foreign-tourists-sinks-Indonesia-islands.html
"The woods are lovely, dark and deep,
         but I have promises to keep,
         and miles to go before I sleep,
         and miles to go before I sleep..."



Offline Simon

  • Newbie
  • Berichten: 6
Re: NIEUW BOEK
« Reactie #131 Gepost op: di/21/mrt/2017 : 23 : 10 »
Boek over Scheepswerf ʻWesterbroekʼ J.G. Brerken

Vanaf vrijdag 3 maart 2017 is het boek over de voormalige Scheepswerf ʻWesterbroekʼ J.G. Brerken beschikbaar. In het boek wordt behalve de historie van de werf ook de levensloop van alle door de werf gebouwde schepen beschreven, waaronder de Boreas (1952), Ilias (1952) en Labotas voor de K.N.S.M.

De beschrijving van de historie van de werfgebouwen gaat terug naar het jaar 1902. Het jaar waarin voor de firma Wortelboer & Co. aan het Winschoterdiep in Westerbroek, daar waar later de werf van Brerken zou worden gevestigd, de eerste werfgebouwen werden gebouwd. Ook de historie van deze werf komt in het boek uitgebreid aan de orde. Tegenwoordig zijn de nog aanwezige gebouwen, die nu als jachtwerf worden gebruikt, en de kielbalk door de gemeente Hoogezand-Sappemeer aangewezen als gemeentelijk monument. De werf ʻWesterbroekʼ was vanaf 1941 eigendom van Johannes Gerardus Brerken Sr. en zijn drie zonen. De werf bouwde tot 1972, het jaar waarin de werf wegens gebrek aan nieuwe opdrachten werd gesloten, voornamelijk kustvaartuigen. Niet voor niets is de ondertitel van het boek ʻCoasterbouwers aan het Winschoterdiepʼ.

In bijna 30 jaar van grondig historisch onderzoek heb ik, opgegroeid op een boerderij tegenover de werf van Brerken, en al op jonge leeftijd door mijn vader en moeder meegenomen naar de spectaculaire dwarsscheepse tewaterlatingen, heel veel informatie boven water gehaald die nu gebundeld is in een uniek boek waarin de lezer onder meer wordt meegenomen naar de scheepsbouw in de periode van de Tweede Wereldoorlog en in de daaropvolgende jaren, de gloriedagen van de Groninger scheepsbouw. Naast de goed leesbare tekst maken de nodige anekdotes en veel fotoʼs het boek tot een naslagwerk voor iedereen die is genteresseerd in de lokale geschiedenis en de Groninger scheepsbouw en kustvaart in het bijzonder.

Het boek wordt in beperkte oplage, zonder commercieel doel, door mijzelf uitgegeven. De uitgave telt 278 paginaʼs met daarin 188 fotoʼs. Hiervan zijn de meeste niet eerder gepubliceerd. Het boek kan voor 37,50 (exclusief een bijdrage van 6,95 in de eventuele verzendkosten binnen Nederland) rechtstreeks bij mijzelf worden besteld door het sturen van een mail naar simon.marrink@ziggo.nl.

Leden van de World Ship Society hebben ook de mogelijkheid het boek via de World Ship Society, Noord-Nederland Branch, aan te schaffen.

Simon Marrink

Gebonden: hardcover
Aantal paginaʼs: 278 (188 afbeeldingen)
ISBN: 978-90-826338-0-1




Offline Ron

  • Hero Member
  • Berichten: 5022
  • Geslacht: Man
  • Wie verre reizen doet, kan veel verhalen.
Re: NIEUW BOEK
« Reactie #132 Gepost op: wo/19/apr/2017 : 12 : 00 »
Boek over rederij H. Schless

18 april 2017

In het stoomtijdperk speelde Dordrecht een voorname rol in de Rijnsleepvaart.
Veel ouderen herinneren zich vast nog H. Schless NV Rederij en Transportbedrijf uit Dordrecht.
Bij Vereniging De Binnenvaart is een boekje verschenen over de historie van het bedrijf.



Op de Benedenrijn waren de sleepboten met de sierlijke gele S in de schoorsteen een bekende verschijning.
Behalve reder voor de eigen sleepboten was Schless ook n van de circa dertig sleepagenten die rond 1930
aan de Merwekade en directe omgeving gevestigd waren




Vereniging De Binnenvaart heeft in de loop der jaren diverse historisch-maritieme publicaties mogelijk gemaakt.
Al enige tijd bestond de wens om ook over kleinere rederijen boekjes uit te geven.
Zo verschenen al publicaties over Rijnrederijen als Akkermans/Nestorak en Jan van Steen.

Een struikelblok is vaak dat weinig archief- en beeldmateriaal bewaard is gebleven.
Dit gold ook voor Rederij H. Schless, maar dankzij Thijs Schless (1932-2015) is het de vereniging
toch gelukt om over dit bedrijf een boekje te maken.



Het 40 paginas tellende werk is met circa 50 afbeeldingen rijkelijk gellustreerd.
Bij het digitaliseren van de vele fotorolletjes kwamen bijzondere afbeeldingen te voorschijn,
waarvan veel nooit eerder zijn gepubliceerd.



De sleepvaart staat centraal in dit nummer.
Dit was in 2016 het jaarthema van de vereniging.
Daarvan zijn in binnenvaartcentrum Ren Siegfried vele modellen te vinden.



Het verenigingsschip ligt in het Wantij aan de Maasstraat in Dordrecht.
Dat is geopend op donderdag en op de eerste zaterdag van de maand tussen 10.00 en 15.00 uur.
De toegang is gratis.



In het museum is de Schless-publicatie gratis af te halen.
Bestellen kan ook (via redactie@debinnenvaart.nl).
De (porto)kosten bedragen dan 5 euro.


"The woods are lovely, dark and deep,
         but I have promises to keep,
         and miles to go before I sleep,
         and miles to go before I sleep..."



Offline Ron

  • Hero Member
  • Berichten: 5022
  • Geslacht: Man
  • Wie verre reizen doet, kan veel verhalen.
Re: NIEUW BOEK
« Reactie #133 Gepost op: do/20/apr/2017 : 13 : 44 »
Boek over oude scheepsmotorenfabrieken

Dertig jaar na het stopzetten van de productie van de Bolnes-dieselmotoren in Krimpen aan de Lek
en zelfs veertig na het sluiten van de Smit & Bolnes-dieselmotorenfabriek in Zierikzee,
komt er een boekje uit over de geschiedenis n de motoren van beide fabrikanten.




Onder de titel 'Stuwkracht in Staal'- Motorenfabriek Bolnes te Krimpen a/d Lek en Motorenfabriek Smit-Bolnes
wordt eind mei al weer deel 5 uit de serie Nederlandse fabrikanten van land- en scheepsmotoren gepresenteerd.

Wel opvallend, dat er niet alleen dit jaar een nieuw boekje uitkomt,
maar dat Krimpen na dertig jaar eindelijk ook een tastbare herinnering krijgt.
Met het plaatsen in het dorp van een enorme krukas van een Bolnes dieselmotor.
Dit hart van het motorblok zal op 10 mei in het dorpshart van Krimpen aan de Lek worden onthuld.


NB:kijk ook even hier:   http://bronsarchiefschildwolde.nl/Boek%20delen/deel%20v.html

« Laatst bewerkt op: do/20/apr/2017 : 13 : 53 door Ron »
"The woods are lovely, dark and deep,
         but I have promises to keep,
         and miles to go before I sleep,
         and miles to go before I sleep..."