De dienstlift tijdens zwaar weer (laatste reis november1965)


Het was nog voordat de anti slingertank ingebouwd was en de Prins nog lekker ouderwets kon stampen en slingeren tijdens de oversteek. 
Vooral bij een stevige zijwind werden er behoorlijke zwiepers gemaakt, maar wij wisten niet beter. 
Het was het karakter van ons jacht!.
De Prins en de Oranje Nassau hadden een zogenaamde dienstlift. 
Het woord “dienstlift”zegt het al, hij was alleen bestemd voor de bemanning. 
De lift begon bij de linnenkamer en eindigde boven op het officiersdek bij onze salon. 
Het was formeel niet toegestaan dat passagiers zonder begeleiding van deze lift gebruik maakten. 
Tijdens één van de reizen hadden we een groot aantal jonge mariniers en wat marinevolk aan boord,die voor het eerst, 
uitgezonden werden naar de West. Vooral het marinevolk kon nog wel eens een beetje uit de hoogte doen tegen koopvaardij personeel. 
Kort na vertrek sprak ik overdag regelmatig een aantal van die gasten. 
Ze toonden wel belangstelling en wilden wel eens zien wat wij beneden uitvoerden. 
In die praatjes kwam altijd wel naar voren dat bij de marine alles mooier en beter was. 
Ze hadden betere zeebenen omdat hun ranke en snelle schepen veel meer te keer gingen bij slecht weer. 
We waren nog maar een dag of wat op de Atlantic en groot cirkelden om de zuid. 
Het weer was niet al te best, dus een uitgelezen gelegenheid om een paar van die blaaskaken een bezoekje aan te bieden. 
Na eerst via de dienstgang een bezoek aan de machinekamer gebracht te hebben, 
(met uiteraard ook een bezoek aan de pishete centrifugekamer) werd voorgesteld om ook nog even boven te gaan kijken in onze salon.
Diegenen die de dienstlift kenden weten dat een stampend en rollend schip iemand helemaal gek maakt en dat die zich niet meer kan oriënteren. 
Er zat tenslotte geen raam in de lift en was er dus geen horizon om op te focussen. Het leek wel op een kermisattractie, 
( de moon-walk), met trappen die op en neer gaan en vloeren die heen en weer gaan. Hoe hoger de lift in de schacht kwam, des te groter de bewegingen. 
Dat nu was precies de bedoeling om onze blaaskaken een toontje lager te laten zingen. Dus:-Heren gaat U mee in de lift, 
dan gaan we nog even naar onze salon!
Per ongeluk (expres) het verkeerde dek geselecteerd en dus eerst helemaal naar beneden!
En toen naar boven. Hoe hoger de lift kwam, des te heviger de bewegingen. 
Het was net een kurkentrekker die dan ook nog een door het stampen versneld omhoog of vertraagd omlaag leek te gaan. 
Bleek om de neus en tegen zeeziek aan werd het bovendek bereikt. 
Een frisse neus op het dek deed onze gasten al weer snel opknappen en na enige tijd werden de heren verzocht 
weer me terug te gaan naar de uitgang in de dienstgang. We werden bedankt voor de rondleiding, 
maar ze gingen toch maar via de dekken en het trappenhuis naar beneden in plaats van met de lift!!
De resterende dagen, van de oversteek, hebben we geen sterke marine verhalen meer gehoord!


groet Piet van Oorschot