-De inventaris van de ziekenboeg was niet kompleet tijdens de eerste reis na de verbouwing.

Na de technische proefvaart werden alle opgeslagen spullen weer aan boord gebracht. De reserve delen werden aangevuld. 
De stores werden weer gevuld met alles wat nodig is om passagiers en bemanning te behoeden van de hongerdood. Onze Prins zag er, 
zowel van binnen als ook van buiten, weer spik en span uit. Alles glom weer als een spiegel. 
De passagiers konden weer komen.
Vrijdag 21 januari 1966 is de vertrek datum voor de eerste reis na de verbouwing. 
‘s Morgens komen de eerste passagiers, waaronder een aantal kinderen aan boord. 
Zowel ouders als kinderen zijn onder de indruk van de totaal vernieuwde en grote kinderdag verblijf. 
Iedereen is druk om ervoor te zorgen dat deze eerste reis zonder problemen zal verlopen. 
Het was waarschijnlijk ook daarom dat nagenoeg de gehele crew bestond uit dezelfde als die van de laatste reis voor de verbouwing.
De eerste aanloophaven was Southampton. 
De passagiers die hier opstapten waren meestal mensen die voor korte af langere tijd op Trinidad of Jamaica gingen wonen en werken.
Een enkele keer waren er wel eens vakantiegangers bij die een kompleet rondje meegingen.
Zo stapte in Southampton een alleen reizende man van naar schatting ruim 50 jaar, op die geboekt had voor het gehele rondje. 
Tot zover gaat de oversteek zonder problemen beginnen.
Vanwege de tijd van het jaar was de koers bepaald via groot cirkelen om de zuid om, ten gerieve van de passagiers, 
zo snel mogelijk in het mooi weer gebied te kunnen stomen. Tijdens de eerste dagen werd de eerste positieve ervaring met de anti slingertank opgedaan. 
De volgende positieve en tevens negatieve ervaring werd opgedaan met het zwembad. 
(uitgebreid vermeld onder:-Een zwembad op het luik van ruim 4 op het passagiersdek.
Tot en met het vertrek uit Kingston/Jamaica deden zich geen gekke dingen meer voor. 
De terugreis was begonnen en niets wees erop dat er nog een onaangename verrassing te wachten stond. 
Al direct na vertrek betrok het weer, het werd zwaar bewolkt en de wind ging lekker doorstaan. 
De weersverwachtingen voor de oversteek gaven niet veel hoop op zon en een rustig windje en ook het zwembad was lek en opgeborgen. 
We voeren een dag of twee in NW-richting en waren ten zuiden van Bermuda, toen de hierboven genoemde alleen reizende Engelsman zwaar ziek werd.
De beste man bleek en zwaar astma patiënt te zijn en kreeg het met het uur benauwder. Onze scheepsarts kon, met alleen medicijnen, 
de benauwdheid niet voldoende onderdrukken. 
De mogelijkheden leken uitgeput, net als deze man. We moesten , of zo snel mogelijk naar een dichtstbijzijnde haven, of direct aan het zuurstof! 
De dichtstbijzijnde haven was zeker een dag stomen, dus was doorvaren en de man aan het zuurstof de beste oplossing. En dan is er echt paniek! 
Er blijken geen flessen met medicinale zuurstof in het hospitaal aanwezig te zijn en ook niet ergens anders op het schip. 
Onze scheepsarts had, bij het afstrepen van alle spullen op de inventarislijsten die in Amsterdam weer aan boord gebracht werden, de zuurstofflessen
wel afgestreept maar niet vastgesteld of die ook aanwezig waren.
Gegeven de omstandigheden was er nog één alternatieve mogelijkheid over om binnen een paar uur de beschikking te hebben over medicinale zuurstof. 
Via de marconist werd een noodoproep uitgezonden voor de Coast-quard, met de dringende verzoek om alles in het werk te stellen 
ons aan zuurstof te helpen. 
Er bleken geen schepen van de Coast-quard in de buurt die altijd zuurstof aan boord hadden. Van de wal kwam het verzoek om een 
zo nauwkeurig mogelijke positie op te geven met daarbij de opdracht om op die positie te blijven. 
De Coast-quard had besloten om met een vliegtuig de zuurstofflessen per parachute te droppen. 
Ze melden dat er drie flessen afgegooid zouden worden. Direct werd langzaam vooruit gevraagd door de 
brug en werd met een ruime cirkel rondjes gevaren om in de buurt van de opgegeven positie te blijven. 
Eén van de stuurboord motorsloepen werd alvast buitenboord gedraaid om direct neergelaten kunnen worden als het vliegtuig in het zicht zou komen. 
Na een paar uur verscheen laag boven het water het vliegtuig van de Coast-quard. 
De Prins werd stil gelegd met de lijzijde aan stuurboord en de sloep werd gestreken. 
Op verzoek van de vliegers moest de sloep nog dicht onder de Prins wachten totdat de flessen afgegooid waren. 
Het vliegtuig moest eerst hoogte maken om er voor te zorgen dat de parachutes met de flessen voldoende afgeremd zouden zijn, 
voordat ze in het water terecht zouden komen. 
De flessen zaten verpakt in een drijflichaam en waren voorzien van rookfakkels, 
zodat vanuit de sloep de flessen gevonden en geborgen konden worden. En daar ging de eerste fles naar buiten. 
De parachute ging open en voor onze ogen schoot de fles uit het drijflichaam en dook als een torpedo met een grote plons in zee. 
De parachute dwarrelde als een natte krant naar beneden en verdween uit het zicht. 
Gelukkig gingen de twee volgende droppings wel goed en werden de flessen door de sloepbemanning geborgen. 
De kans dat een fles verloren kon gaan was goed ingeschat door de Coast-quard, 
want anders was er nog meer tijd verloren gegaan en liep de patiënt een te groot risico voor complicaties. 
Maar eind goed al goed . De patiënt knapte voldoende op van de zuurstof toe diening en kon de oversteek verder zonder probleem meemaken.
Er zal best wel een hartig woordje met de scheepsarts zijn gesproken, 
maar het voorval was blijkbaar niet heftig genoeg om hem voor de volgende reis te schrappen. 
Alsof er niets was gebeurd, stond hij de daarop volgende reis gewoon weer op de monsterrol. 


grt Piet van Oorschot