Koellading werd steeds warmer

Zoals in het potloden verhaal van de 2de stuurman al werd gemeld, was er tijdens de oversteek naar de West 
iets aan de hand met de temperatuur van de koellading in de onderste kast aan stuurboord in ruim 1. 
Het bleef gissen wat daar aan de hand zou kunnen zijn. 
De vriesinstallatie in het voorste dekhuis gaf niet de indruk dat daar iets mis mee zou zijn en er lekte ook geen Freon weg. 
Mogelijk dat de temperatuurvoeler in de kast beschadigd zou zijn en dus daardoor een misaanwijzing ontstond. 
Kortom, we hadden geen flauw idee wat hier aan de hand was. Ruim 1 leeg halen en de inhoud zolang op het dek opslaan was, 
midden op de atlantic, gekken werk, dus die optie viel af. 
Er bleef niets anders over dan door te kachelen naar de West en er maar het beste van hopen. 
Gedurende de resterende dagen van de oversteek viel het wel op dat er een relatie leek te bestaan tussen de 
stijging van de koellading temperatuur en de stijging van de zeewater temperatuur.
Kort voor aankomst op Sint Maarten was onze vertegenwoordiger daar al op de hoogte gebracht van ons koellading raadsel. 
Na aankomst werd direct begonnen met het lossen van ruim 1. 
En daar stonden we dan voor de nog gesloten deur van de stuurboord koelruimte met als hamvraag: Wat krijgen we te zien?
De deur werd geopend en we stonden gelijk met onze voeten in het water dat over de drempel het ruim in gutste. 
De koellading die op de grond stond, was als pudding in elkaar gezakt en rook ook niet al te fris meer. 
Zover ik mij herinner was het een partij boter en kaas.
Nadat de walploeg de bedorven lading had gelost, zijn we gaan zoeken naar een zoutwaterbron. 
We moeste inschatten op welke hoogte ten opzichte van de waterlijn we moesten gaan zoeken. 
Aan de vochtplekken op de wand tegen de huid was vaag op te maken hoe hoog het water ongeveer had gestaan. 
Samen met een paar mensen van onze dekploeg zijn we de bekleding, vanaf de deur tot ongeveer een meter vanaf de vloer, gaan verwijderen.
Op een meter vanaf de deur en op een centimeter of 25 boven de vloer zat de oorzaak van het waterballet. 
Alvast voor de duidelijkheid, het onderwaterschip van de Is-schepen was deels nog geklonken..
Het klinknagel gebied eindigde ergens bij de waterlijn, op de scheiding oranje/zwart.
Dus je voelde al wat de rottigheid was! Een half weggerotte nagel , 
die na het lossen nog net onder de waterlijn zat, bleek de bosdoener. 
Er siepelde nog steeds een straaltje water door naar binnen. 
Gedurende de oversteek moet dat lek ongeveer een meter onder de waterlijn hebben gezeten. 
De hamvraag was: Wat is de diameter van de klinknagel?
Om daar achter te komen heb ik op de draaibank in de werkplaats van een knap stuk hout een conus gedraaid 
met een conus-lengte van ongeveer 10cm en nog een stuk cilindrisch deel van 20cm lengte. 
Het conische deel verliep van 20 naar 35 mm rond. Gewapend met een schuifmaat, de tijdelijke houten prop, 
een stuk rond van 20 mm dik en een zware hamer (vuistje), weer ruim 1 in. De betreffende nagel was van binnen uit gemakkelijk te draaien, 
zo los zat die al. 
Met een forse mep met de vuist schoot het restant van de nagel naar buiten. De houten prop werd in het gat geperst, 
rondgedraaid en er weer uitgetrokken.
Aan de hand van de afdruk in het conische gedeelte werd vastgesteld dat het gatdiameter ongeveer 25mm was, 
dus zou het wel een duims nagel geweest zijn. Klinknagels van die afmeting waren niet aan boord en koud klinken, 
met een tegenhouder onder water, was al helemaal geen optie. 
Dus voorlopig de houten prop weer in het gat geplaatst en met de vastgestelde maat weer terug naar de werkplaats.
Na enig zoeken werd een duims bout, met een met een draadlengte van 3 duim, gevonden.
Op de draaibank werd het zeskant van de kop deels afgedraaid om een cilindrische -en tevens een bolle vorm te geven. 
Van rubber pakking materiaal werd een ring gemaakt die strak over de bout (nagel) onder de kop moest komen. 
Van een duims moer werd aan één zijde een schuine kant gedraaid die weer moest passen in het bestaande verzonken gat van de verwijderde nagel. 
Een vlakke sluitring, met een duims gat, werd omgebouwd tot een conische uitvoering. 
Er werd nog een rubberen pakkingring gemaakt die tussen de conische ring en de binnenhuid moest komen. 
De volgorde van buiten naar binnen werd dus: Bolkop-pakkingring-huid-pakkingring-conische sluitring en dan de conische moer. 
Er werd gezorgd dat de moer ontzettend licht op de bout gedraaid kon worden en daarmee was de voorbereiding voor de noodreparatie klaar. 
Nog één keer naar beneden in ruim 1, de houten prop uit het gat en de bout van 
binnen naar buiten erin gestoken om zeker te weten dat een en ander paste. 
De moer de ring en de pakking bleven beneden samen met een passende steeksleutel.. 
De bout/nagel met de pakkingring erop werd in een emmer aan een touw ter hoogte van het lek buitenboord naar beneden gelaten. 
Ik had altijd mijn zwemvliezen, duikbril en snorkel bij me. 
Dus, omkleden en via de touwladder te water.
Ik kon onder de waterlijn de houten prop al door de huid zien steken en deze zat ongeveer een centimeter of 40 onder de waterlijn. 
Inmiddels zat men in de kamer stand-by om op het moment Suprême de pakking, ring en moer op de ingestoken bout/nagel te draaien. 
Met de bout uit de emmer de prop uit het gat getikt en de bout erin gestoken. Binnen werd direct de pakking, 
ring en moer erop gedraaid en daarmee was buitenboord de klus geklaard. 
Binnenboord werd de moer zover aangedraaid dat er geen water meer langs lekte. 
In verband met verzekeringen en dergelijke werd Lloyds op de hoogte gesteld van het gehele voorval.
De koelkamer bleef tot aan aankomst in de States leeg en open staan om te drogen. 
Na aankomst in de States kwamen de vertegenwoordigers van Lloyds aan boord voor het beoordelen van de reparatie. 
De tijdelijke reparatie werd goedgekeurd en de koelkamer mocht weer voor opslag en vervoer van koellading in gebruik genomen worden.
We vroegen ons wel af, of onze lekkende klinknagel een isolated-case was geweest, of dat de rest ook …………?? 
We wilden het eigenlijk niet weten en hebben er ook nooit meer iets over gehoord.


grt Piet van Oorschot