-Met de vrije ploeg een avond stappen in het Hilton/Kingston Jamaica.

Onze 1ste stuurman was, om het netjes te houden, gek op zijn uniform. 
Elke uitreis begon voor hem in de sluis met een parade, in vol ornaat, op de kade. 
Trots als een pauw paradeerde hij langs het schip, zogenaamd om te kijken of er geen schade door het schutten was ontstaan. 
Maar wie onze 1ste kende wist dat hij meer naar de alleen reizende dames liep te loeren dan naar de nog smetteloze grijze romp. 
Over het algemeen vervoerden we vooral defensie personeel, waarvan met name de dames na lange tijd weer met hun eega’s herenigd zouden worden. 
Daar kwam dan nog bij dat deze vrouwen helemaal smolten van mooie uniformen. Vooral drie of meer strepen maakten veel indruk bij het vrouwvolk!
Alles onder de 3 strepen was niet interessant en die noemden de vertrekdag dan ook:- 
De opening van het jachtseizoen voor de drie en meer banders! 
Wat er tijdens een oversteek afspeelde laat zich raden.
Maar onze 1ste ging ook stappen in uniform, terwijl de rest eindelijk het uniform een keer in de kast kon laten hangen. 
Er waren natuurlijk altijd wel plaatsen of gelegenheden waarbij het dragen van het uniform zo zijn voordelen had, zoals musea, 
clubs en vergelijkbare openbare gelegenheden. 
En zo ook werd met nagenoeg de gehele vrije ploeg, waaronder ook de beide kinderjuffrouwen, 
besloten op zaterdagavond naar het Hilton hotel in Kingston te gaan. 
Vooral in de weekenden werd daar opgetreden door bekende internationale en/of lokale muzikanten. 
Dus allemaal in nette vrijetijdskleding met een aantal taxi’s naar het Hilton hotel.
En wie ging mee in stralend wit met al het goud er op? Jawel, onze 1ste stuurman!
Na een gezellige avond met goede muziek en zang werden de taxi’s besteld en gingen we op weg naar de haven. 
Bij aankomst bleek het hek gesloten en op slot en was de bewaking in geen velden of wegen te bekennen. 
De Prins lag te ver weg om te beschreeuwen en mobieltjes bestonden nog niet! 
Na een tijdje voor het hek te hebben gestaan en er nog steeds geen teken van leven op de kade te bekennen was, 
werd besloten met elkaar over het hek te klimmen. Gelukkig waren de beide meiden sportief genoeg om ook de klim te wagen, 
dus schoenen uit en over het hek gemikt en klimmen. 
Het was midden in de nacht dus het uitzicht was beperkt en de meiden zetten de schaamte opzij.
En dan was daar onze 1ste stuurman in vol ornaat! Hij had de keus : Of blijven wachten totdat er een bewaker zou verschijnen, 
of in pakkie deftig mee klimmen.
Uiteindelijk koos hij voor het laatste, maar niet voordat hij de rest van de stappers had gesmeekt om met niemand aan boord 
iets over deze escapade te vertelen.
Het was een vermakelijk gezicht om hem boven op het hek te zien zitten in zijn witte uniform.


grt Piet van Oorschot