Zwemmen

3D"Tek= Op het M.S.Oranjestad, een passagiersch= ip, ten anker liggend in de baai van Barbados,

wilde de bemanning = wel zwemmen, het water lokte. De temperatuur was, zo als het in de tropen gebruikelijk is goed,

het water was zoals altijd, aanwezig er was dus w= einig wat ons tegen kon houden.

Dat weinig was nu net het onoverkomelijke, het= was de toestemming van de kapitein.

In tropen water is het zwemmen namelijk gevaar= lijk, er leven in zee allerlei vissen en

andere op goed en b= loed beluste wezens. Zeelui weten dat het zwemmen in tropen water gevaarlijk is,=

maar als de kapitein toestemming geeft is de verantwoordelijkheid voor de kapitein en kan er, al= s er iets gebeurd,

altijd gezegd worde= n de kapitein vond het goed.

Op een schip zijn altijd bemanningsleden die, = door gedrag of instelling, anders zijn dan de doorsnee mensen.

Het zijn, als het positief is de lolbroeken, indien negatief bederven ze de stemming aan boord. Meestal hebben deze mens= en bijzondere beroepen gehad,

zoals commando bij = leger of mariniers, in het vreemdelingen legioen en meer van deze buitengewone bezigheden.

Wij hadden natuurlijk ook = zo’n persoon aan boord. Hij had de moed om de kapitein, tegen beter weten in, te vragen of wij mochten zwemmen.

Geheel in stijl en volgens zijn zeggen zeker v= an de toestemming, had hij zich al gekleed in een zwembroek.

Op zichzelf is dat al een zeer gedurfd en op e= en passagiersschip, voor de bemanning, verboden kledingstuk.

Hij beklom de trappen, naar het heiligen der heiligen, alwaar de kapitein zijn verblijf had. Wierp nog een blik op de mi= nder moedige,

maar hoopvolle omho= og kijkende bemanningleden aan dek en verdween naar binnen. Korte tijd daarna = kwam hij de deur weer uit,

klom op het potdeks= el en dook vanaf de brug te water. Vanaf de brugvleugel tot het water was een behoorlijke hoogte,

voor hij het water = raakte rende de rest van de zwem liefhebbers joelend naar de railing, om vanaf een minder hoge positie zijn voorbeeld te volgen.

Toen de groep zwemmers bij de, alleen in het rond zwemmende held kwam, werd er gevraagd wat de kapitein gezegd had.

Het antwoord was. ”Het mocht niet, die o= uwe vertelde dat daar ginder een vlees fabriek staat,

die loost bloed en = afval in het water en het sterft hier van de haaien. Maar die ouwe is veel te bang, ik= had zo gedacht,

als daar een vleesf= abriek staat hebben die haaien hun buik barstens vol en doen ze ons niets meer.

Ze hoeven alleen maar derlui bek open te houde= n en hun maaltijd komt vanzelf naar binnen, ze zijn veel te lui om te bijten.

” We hebben niet afgewacht of hij gelijk= had, met dezelfde snelheid als we te water waren gegaan, waren we er weer uit. <= /p>

Op het achterdek begon de discussie tussen voo= r- en tegenstanders van de volle buik theorie.

De volle buik aanhangers vielen ook weer in tw= ee groepen uitéén. Uiteindelijk werd een compromis gesloten, die kwam er op neer,

dat de reeds aanwez= ige haaien geen kwaad zouden doen, op een heel enkele uitzonderingen na.

Daar kon je geen rekening mee houden, die ware= n, volgens de voorzichtige, knotsgek en onverzadigbaar,

ze beten naar alles= wat bewoog alleen maar om te bijten, echt opvreten deden ze je niet.

De nieuwkomers, die niet volgevreten en honger= ig uit de oceaan kwamen, dat was verreweg het grootste gevaar.

Deze zouden, door al het bloed in het water, d= ol worden en alles pakken wat ze pakken konden.

Speciaal een, voor de haaienogen, blinkende bl= anke zwemmer. Daarom leek het de meerderheid beter, mede omdat de haaien geen ti= jd van aankomst melde,

de kapitein zijn ra= ad op te volgen en niet te zwemmen.

Heden ten dagen vind ik nog steeds dat we, de omstandigheden in aanmerking genomen, een wijs besluit hebben genomen.

Dick.